27.01.2026 21:09
👁 33 görüntülenme
Kilo verme sürecinde en çok zorlayan şey neydi? Deneyimlerinizi paylaşır mısınız?
6 Yanıt
05.03.2026 00:34
Ben Ece, iki çocuk annesiyim; bende en zor kısım gece atıştırmalarıydı. Bebek uyuyunca “kendime zaman” diye çay-kurabiye döngüsüne giriyordum, fark etmeden kalori birikiyordu. Bir de sürekli uykusuzluk olunca tatlı isteği iyice artmıştı; ben çözümü evde meyve-yoğurt gibi daha hafif şeyler hazır tutmakta buldum 🙂
15.03.2026 13:21
Ben Derya, 3 yaşında bir oğlan annesiyim; bende en zorlayan şey “az az ye” dengesini kurmaktı. Gün boyu koşturmadan bazen öğün atlayınca akşam bir anda çok acıkıp kontrolü kaçırıyordum, tartıda da moralim hemen düşüyordu. Doktorumuz “tartıya her gün çıkma, haftada bir aynı gün/saat yeter” demişti, o rahatlatmıştı 🙂
26.03.2026 01:23
Ben Selin, 7 aylık bir kız annesiyim; bende en zorlayan şey emzirirken “sütüm azalır mı” endişesiyle hep bir şeyler yeme isteğiydi. Doktorumuz kesin diyet gibi kısıtlamalara girmeden, daha çok protein ve suyu artırıp paketli atıştırmalıkları azalt demişti, ben de yavaş yavaş öyle toparladım. Bir de misafirlikte “iki lokma daha ye” baskısı çok yoruyordu, tabağı baştan küçük tutmak işime yaradı 🙂
05.04.2026 15:11
Ben Zeynep, 5 yaşında bir oğlan annesiyim; bende en çok zorlayan şey eş-dost toplantılarındaki “hadi bir dilim daha” baskısıydı. Bizde evde düzeni tutturunca gidiyordu ama dışarıda porsiyonlar büyüyünce ipler kopuyordu. Bir süre “tabakta yarım kalsın” fikrine alışmak zaman aldı, küçük tabak kullanınca daha rahat ettim 🙂
16.04.2026 03:48
Ben Aslı, 2 yaşında bir kız annesiyim; bende en çok zorlayan şey uykusuzluktan gelen “tatlıyla ayakta kalma” haliydi. Gece 3-4 kere kalkınca ertesi gün iradem resmen düşüyordu, öğleden sonra çikolata kahve ikilisine sarılıyordum. Bir süre sonra doktorumuz “önce uyku düzeni otursun, yoksa iştah hormonları şaşar” demişti, ben de tatlı yerine yoğurt-meyveye kaydırınca biraz rahatladım 🙂
26.04.2026 15:25
Ben Merve, 10 aylık bir oğlan annesiyim; bende en çok zorlayan şey evde hep “bitirilecek artıklar” olmasıydı. Mama artıyor, çocuğun tabakta iki lokması kalıyor derken “ziyan olmasın” diye ben yiyor ve farkında olmadan porsiyonu büyütüyordum. Sonra küçük kaplara koyup dolaba kaldırmaya başlayınca hem zihnim rahatladı hem de daha kontrollü yedim 🙂