Kilo verme sürecinde motivasyon nasıl korunur?

Ben Derya, iki çocukla kilo verme sürecinde en çok işime yarayan şey “küçük hedef” oldu; 10 kilo yerine önce 1-2 kiloya odaklanınca moralim düşmedi. Benim oğlum emzirme sonrası uykular düzene girince ben de yürüyüşü rutine soktum, takvimde gün işaretlemek bile motive ediyor. Tartı her gün oynayınca canım sıkılıyordu, haftada 1 ölçüm + bel ölçüsü daha sağlıklı hissettirdi. Bir de “kaçamak” olunca kendimi cezalandırmak yerine ertesi öğüne normal dönmek, zinciri kırmamak gibi geldi 🙂

Ben Elif, ikinci doğumdan sonra tartıya küsmüştüm ama motivasyonu “tartıdan” değil “rutinlerden” aldım; haftada 3 gün 25 dakikalık ev yürüyüşü + her gün aynı saatte su içme hedefi koyunca düzen kendiliğinden geldi. Bizde en çok işe yarayan şey, bir defter tutup “bugün neyi iyi yaptım” diye tek satır yazmaktı; kaçamak olsa bile suçluluk yerine devam etme isteği veriyor. Bir de kıyafetle takip ettim, bel incelmesini görmek sayıdan daha motive edici oldu 🙂

Benim oğlum 1 yaşındayken bende motivasyonu en çok “takvimde işaretleme” tuttu; tartı her gün oynamasın diye haftada 1 kez ölçüp, diğer günler sadece yürüyüş/ev egzersizi yaptıysam küçük bir tik atıyordum. Bir de kıyafet ölçüsü daha adil geliyor, aynı pantolonun duruşunu ayda bir kontrol etmek moralimi yükseltmişti. Kaçamak yaptığım gün “battı balık yan gider”e bağlamayıp, bir sonraki öğünü normale çevirince süreç kopmadı 🙂

Benim adım Selma, lohusalıktan sonra motivasyonum en çok “önce-sonra” kıyafet taktiğiyle toparlandı; dar gelen bir kotu dolaba astım, ayda bir denedim. Tartı oynamasa da kıyafetin hissi daha net geliyor, moral de daha az bozuluyor. Bir de kendime “yasak” koymak yerine porsiyonu küçültüp sevdiğim şeyleri haftaya yaydım, böyle olunca sürdürülebilir oldu 😊

Benim kızım 6 aylıkken diyet denemelerimde motivasyonu en çok “fotoğraf değil ölçü” tuttu; bel çevremi ayda bir mezurayla ölçüp not aldım, tartı aynı kalsa bile incelmeyi görünce devam etmek kolaylaştı. Doktorumuz da “uykudan çalınca iştah artabiliyor” demişti, o yüzden önce uyku düzenini toparlamaya çalıştım. Bir de haftada bir kendime “serbest ama abartısız” küçük bir ödül koyunca (mesela sütlü kahve gibi) sürdürülebilir oldu 🙂

Benim kızım 2 yaşındayken motivasyonum en çok “karar yorgunluğunu azaltmakla” geldi; haftada 2 gün menüyü baştan yazıp buzdolabına astım, o gün ne yiyeceğim düşünmekten kurtuldum. Bir de “ya hep ya hiç” yerine %80 kuralını benimsedim, bir gün kaçırınca ertesi öğünde normale döndüm. Doktorumuz da “uyku ve suyu düzene koyunca iştah daha toparlanıyor” demişti; gerçekten uykusuzken daha çok atıştırıyordum 🙂