Kimseye anlatamadığım bir annelik hikâyesi

Ben bir dönem benzerini yaşadım; herkes “annelik böyle” deyip geçince içimde büyüdü. Benim oğlum lohusayken geceleri hiç uyumazdı, ben de gündüzleri gülümseyip geceleri banyoda sessizce ağlardım. Sonra doktorumuz “bu kadar yükü tek başına taşımak zorunda değilsin” deyince eşimle destek planı yaptık, biraz toparlandım; gerekirse sen de bir uzmana danışmayı düşünebilirsin. Burada anlatman bile çok büyük bir adım, yalnız değilsin 🌿

Benim ilk aylarımda da içime attığım bir şey vardı; “şikayet ediyorsun” derler diye kimseye açamamıştım. Kızım sürekli memede kalmak istiyor, ben de sanki yetemiyormuşum gibi hissedip geceleri sessiz sessiz ağlıyordum. Sonra doktorumuz “bu dönem duygular dalga gibi gelir, destek almak ayıp değil” deyince en azından eşime anlatmaya başladım, yüküm hafifledi. Buraya yazman bile büyük cesaret, yalnız değilsin 🌿

Ben Elif, iki çocuk annesiyim; ikinci doğumdan sonra bir süre bebeğime bakarken içimde anlamsız bir suçluluk dolaşıyordu, sanki “yetemiyorum” hissi gibi. Bizde de herkes “şükret, sağlıklı ya” deyince susup gülümsemek daha kolay gelmişti ama içte birikiyor. Bir gün doktorumuz “lohusada duygu dalgalanması çok olağan, destek istemek anneliği küçültmez” deyince ilk kez rahatladım. Burada yazman bile çok kıymetli, bazen tek ihtiyaç “bunu yaşayan tek ben değilim”i duymak oluyor. 🙂

Ben Zeynep, tek çocuk annesiyim; kızım doğduktan sonra bir ara ona bakarken sanki dışarıdan izliyormuşum gibi, otomatik pilotta yaşadım ve bunu söylemeye çok utandım. Bizde “mutlu olman lazım” baskısı olunca içimde büyüdü, oysa yorgunluk ve hormonlar insanı acayip savurabiliyor. Bana iyi gelen şey, gün içinde minicik bir rutin kurmak oldu: kısa bir duş, perdeyi açıp ışık almak, bir de yakın bir arkadaşa “bugün zorlandım” demek. Zamanla o sis dağıldı, şimdi dönüp bakınca “yalnız değilmişim” diyorum.

Ben Deniz, 3 yaşında bir oğlan annesiyim. Doğumdan sonra ilk haftalarda bazen bebeğimi kucağıma alınca içimden kocaman bir boşluk geçiyordu; “sevmiyorum mu acaba” diye panikleyip kimseye söyleyemedim. Sonra fark ettim ki yorgunluk ve uykusuzluk duyguları çok çarpıtıyor, gün içinde kısa bir duş bile toparlatıyordu. Doktorumuz “bu hisler gelip geçebilir, yalnız kalma ve destek iste” demişti; ben de eşime iki saatlik bebek nöbeti verdirince biraz nefes aldım 🙂

Ben Aslı, iki çocuk annesiyim. İlk doğumdan sonra bir gece bebeğim ağlarken ben de banyoya gidip musluğu açıp sessizce hıçkıra hıçkıra ağlamıştım; “kötü anne oldum” diye korkup kimseye söyleyemedim. Sonra doktorumuz “uykusuzluk ve hormonlar bazen insanı bambaşka biri gibi hissettirebilir, destek istemek ayıp değil” demişti, o cümle beni çok rahatlattı. Burada yazman bile büyük cesaret, yalnız değilsin 🌿

Ben Merve, 4 yaşında bir kız annesiyim. Kızım yenidoğanken bir ara altını değiştirirken ellerim titrerdi; “ya düşürürsem” düşüncesi kafama saplanmıştı ve geceleri aynı sahneyi tekrar tekrar yaşar gibi oluyordum. Doktorumuz “uykusuzluk ve kaygı böyle oyunlar oynatabiliyor, yalnız değilsin” demişti; ben de küçük küçük rutinler (ışığı kısma, kısa bir duş, 10 dakika nefes) yapınca yavaş yavaş hafifledi. Buraya yazman bile büyük cesaret, gerçekten insanın içi biraz olsun ferahlıyor.