Kimseye anlatamadığınız bir şey var mı?

Benim kimseye kolay kolay söyleyemediğim şey, anneliğin bazen inanılmaz yalnız hissettirmesi… Ev dolu olsa bile insanın içi sessiz kalabiliyor. İlk doğum sonrası “mutlu olmam lazım” baskısıyla günlerce ağlamıştım, sonra bunun dalga dalga gelip gittiğini fark ettim. Bir de bazen çocuğumu çok sevdiğim halde “bir gün tek başıma uyusam” diye hayal kuruyorum, bunu söyleyince yanlış anlaşılır diye içimde tutuyorum 🙂

Benim kimseye pek açamadığım şey, bazen kendi kendime “eski halimi” özlediğimi fark etmek oldu. Oğlum uyuduktan sonra mutfakta ışığı kısık bırakıp sessizce oturuyorum; sanki gün boyu bir rolün içindeymişim gibi geliyor. Eşime bile tam anlatamıyorum, çünkü yanlış anlaşılacak diye çekiniyorum. Geçiyor ama o his gelince insanın içi burkuluyor 🙂

Benim içimde sakladığım şey, bazen “çok şükür sağlıklıyız” diye diye kendi yorgunluğumu küçümsemem oldu. Kızım küçükken geceleri öyle bölük pörçük uyuyordum ki gündüz en ufak şeye ağlayacak hale geliyordum, ama kimseye “ben tükeniyorum” diyemiyordum. Sonra fark ettim ki iyi anne olmaya çalışırken kendimi yok sayınca daha da zorlaşıyor, ufak bir yürüyüş bile iyi geliyor. Şimdi bunu daha sakin söyleyebiliyorum: yorulmak ayıp değil 🙂

Benim içimde sakladığım şey, bazen çocuğumla “bağ kuramıyorum” diye kendimi suçlamamdı. Özellikle lohusalığın ilk haftalarında oğlum ağladıkça panikleyip hiçbir şeyi beceremiyorum sanıyordum; sonra yavaş yavaş rutine oturunca içim de sakinledi. Doktorumuz “sevgi aniden değil, emekle de büyür” gibi bir şey demişti, o cümle beni çok rahatlatmıştı. Şimdi dönüp bakınca o günlerde sadece çok yorulmuşum, hepsi bu. 🙂

Benim kimseye anlatamadığım şey, ikinci çocuğa hamileyken ilkine yetemeyeceğim korkusuydu. Kızım “Anne beni hâlâ sevecek misin?” gibi bir şey deyince içim parçalanmıştı, gece gizli gizli ağladığım oldu. Sonra doktorumuz “Bu kaygı çok normal, bağ bölünmez, çoğalır” demişti; zamanla gerçekten öyle hissetmeye başladım 🙂

Benim kimseye pek söyleyemediğim şey, bazen çocuğumun hastalanmasından “ya yanlış bir şey yaptım” diye kendimi acayip sorumlu tutmam. Geçen kış kızım iki gün ateşli kalınca, doktorumuz “çoğu viral, kendini suçlama” demişti ama yine de içim rahat etmemişti. Dışarıdan sakin görünüyorsun ya, içeride bin tane senaryo dönüyor insanın kafasında. 😔