Konuşurken takılan çocuklar (kekemelik)

Benim oğlum 3,5 yaş civarı “b-b-ben” diye takılmaya başlamıştı, özellikle heyecanlanınca ve kalabalıkta daha çok oluyordu. Biz evde cümlesini tamamlamadık, “yavaş yavaş anlat, seni dinliyorum” deyip göz temasıyla sakin bekledik; baskı azalınca birkaç ay içinde belirgin hafifledi. Doktorumuz da “bu yaşlarda dönemsel akıcılık bozulmaları olabiliyor, panik yapmayın ama artarsa uzman baksın” demişti. Bizde en çok uykusuzluk ve ekran süresi arttığında tetikleniyordu, biraz düzenleyince daha rahatladı 🙂

Benim kızım 4 yaşına doğru bir dönem kelimenin ilk hecesini uzatıp takılıyordu, özellikle yorgunken ve bir şey anlatmak için acele edince. Biz o süreçte “yavaş yavaş anlatabilirsin” diye baskı yapmadan dinledik, göz teması kurup sözünü kesmemeye çalıştık; ben fark etmeden cümlesini tamamlayınca daha da geriliyordu. Doktorumuz “bu yaşlarda dil gelişimi hızlanınca bazen böyle dönemler olur, ortamı sakin tutun” demişti, biz de ekran süresini azaltıp daha çok kitap okuduk. Birkaç ay içinde belirgin şekilde azalmıştı 🙂

Benim oğlum 5 yaşında kısa bir dönem cümle ortasında “şey… şey…” diye kilitlenir gibi oldu, özellikle yeni bir ortama girince ya da çok anlatacak şeyi olunca. Biz evde konuşma hızımızı bayağı düşürdük, “acelemiz yok” havası verdik ve sözünü kesmeden göz temasıyla dinledik; bir süre sonra belirgin şekilde azaldı. Çocuk doktorumuz da “üzerine çok gidip fark ettirmeyin, baskı arttıkça takılma da artabiliyor” demişti. Bizde en çok işe yarayan, akşamları sakin sakin kitap okuyup sonra onun kendi tempoyla anlatmasına alan açmak oldu 🙂

Bizde de 6 yaşa yaklaşırken bir ara kelimeyi çıkarmadan önce “ııı” diye bekleyip sonra hızla devam ettiği bir dönem oldu; sanki beyni cümleyi yetiştiremiyormuş gibiydi. Doktorumuz “tamamlamayın, göz temasıyla sakince dinleyin, yavaş konuşarak model olun” demişti; biz de özellikle akşam yorgunluğunda sohbeti biraz sakinleştirdik. Bir de “acele etme” demek onu daha çok geriyordu, onun yerine “seni dinliyorum” demek iyi geldi 🙂

Benim küçük oğlum 4,5 yaşında bir dönem cümleye başlarken nefesini tutup sanki “tak” diye kilitleniyordu, özellikle çok heyecanlandığında. Biz fark edince onu düzeltmeye çalışmadık, “yavaş yavaş anlatabilirsin” deyip göz temasıyla sakin sakin dinledik; hızlandıkça daha çok takılıyordu. Doktorumuz da o yaşlarda dil düşünceden geri kaldığında böyle dönemler olabildiğini, evde baskıyı azaltmanın iyi geldiğini söylemişti. Bizde birkaç ay içinde belirgin azaldı, uykusuzluk ve stres artınca tekrar hafifliyordu 🙂

Bizde 2,5-3 yaş arasında “ben… ben… ben istiyorum” gibi tekrarlar olmuştu, sanki düşünce hızlanıp ağız yetişemiyordu. Evde özellikle “hadi söyle çabuk” baskısını kaldırınca ve daha yavaş, kısa cümlelerle konuşunca belirgin azaldı. Doktorumuz “cümlesini tamamlamayın, göz temasıyla dinleyin, sakin tempo verin” demişti; biz de bunu uyguladık, birkaç ay içinde kendi kendine hafifledi 🙂