Korkular ne zaman başladı, sizde nasıl geçti?

Benim oğlumda korkular 2,5 yaş civarı başladı; özellikle elektrik süpürgesi ve karanlık onu çok geriyordu. Bizde işe yarayan şey “yok bir şey” demek yerine korkusunu ciddiye alıp önce uzaktan izletmek, sonra birlikte yaklaşmak oldu. Gece lambası ve kısa bir “güvende olma” rutini (aynı masal, aynı cümle) zamanla çok rahatlattı 🙂 Bir de gün içinde korktuğu şeyi oyuna çevirince (süpürgeye isim takmak gibi) kontrol hissi artmıştı.

Bizde korkular 3 yaşa doğru belirginleşti; özellikle yüksek sesli sirenler ve tuvaletin sifonu kızımı ürkütüyordu. “Korkma” demek yerine “Ses seni irkiltmiş, haklısın” deyip önce birlikte dinleyip sonra sesi yavaş yavaş artırarak alıştırdık, biraz da kontrolü ona verince rahatladı. Bir de korktuğu şeyin resmini çizip komik bir isim takmak işe yaradı, sanki “küçültmüş” gibi oldu 🙂

Bizde asıl korku dönemi 4 yaşa yaklaşırken geldi; bu sefer “canavar” gibi hayali şeyler ve yalnız odada kalma endişesi oldu. Benim kızım gece uyanınca yanına küçük bir gece lambası koyduk, bir de “güven köşesi” yaptık: sevdiği battaniye + peluş + su. Doktorumuz “korkuyu küçümsemeyin, hislerini adlandırın” demişti; ben de “şu an tedirginsin, yanındayım” deyip kısa bir rutinle yeniden yatırdım. Birkaç hafta içinde dalga dalga azaldı, özellikle gündüz bol oyun ve hareket olunca geceler daha sakin geçti 🙂

Bizde korkular 3,5 yaş civarı başladı; en çok köpek havlaması ve ani kapı çarpma seslerine geriliyordu. “Korkacak bir şey yok” demek ters tepti, onun yerine “Evet ses yüksek geldi, ürkmüş olabilirsin” diye duygusunu adlandırınca daha çabuk sakinleşti. Bir de oyunla çalıştık: havlama sesi olan videoyu çok kısık açıp birlikte izledik, kontrol onda olunca güveni arttı. Zamanla kendiliğinden azaldı, özellikle rutinleri (uyku öncesi kısa masal + küçük gece lambası) oturtunca rahatladı 🙂

Bizde korkular 2 yaşını biraz geçince başladı; özellikle yabancı erkek sesinden ve gölge/ışık oyunlarından ürküyordu. Benim oğlum için “korkma” demek yerine, korktuğunu kabul edip birlikte ışığı yakmak ya da gölgeyi beraber incelemek daha iyi geldi. Doktorumuz da “korkuyu küçümsemeyin, adıyla anın ve kontrol hissi verin” demişti; biz de küçük rutinler (gece lambası, kapıyı beraber kapatma) ekleyince yavaş yavaş hafifledi 🙂

Bizde korkular 2 yaşın sonlarına doğru başladı; bu sefer ses değil, “ayrılık” temalıydı. Kreşe başlayınca banyo yaparken bile “anne kapıyı kapatma” diye ağlıyordu, sanki ben gidince geri gelmeyecekmiş gibi. Doktorumuz “ayrılıp geri geldiğini küçük küçük gösterin” demişti; ben de mutfağa gidip “2 dakika sonra buradayım” deyip gerçekten dönünce yavaş yavaş rahatladı 🙂