Kreşte uyum sağlayamayan çocuk için ne yaptınız?

Benim oğlum ilk ay her sabah kapıda ağlıyordu, içim parçalanıyordu. Biz “kısa vedalaşma” yaptık; sarıl, öp, aynı cümleyle çık (biz “akşam oyuncak ayımızla geliyorum” diyorduk) ve öğretmen hemen bir işe dahil edince daha çabuk toparladı. Evden minik bir geçiş objesi gönderdim (küçük mendil gibi), bir de ilk haftalar yarım gün gidip kademeli uzattık, baskı yapmadan. Bir de evde kreşteki rutini oyunla canlandırınca (çanta hazırlama, el yıkama, şarkı söyleme) daha tanıdık geldi 🙂

Benim kızım da kreşte ilk haftalar sınıfa girmeyi reddediyordu; biz de evde “kreş provası” yaptık. Sabah giyinme-çanta hazırlama-çıkış rutinini oyuna çevirdik, hatta sınıfta ne olacağını peluşlarıyla canlandırdık. Bir de çantaya minik bir “anne mendili” koymuştuk, kokumu duyunca biraz rahatlamıştı 🙂 Öğretmeniyle konuşup ilk günler onu kapıda karşılayıp hemen etkinliğe çekmesini rica ettik, kalabalıkta kaybolmayınca daha çabuk ısındı.

Benim oğlum da ilk günler içeride donup kalıyor, oyunlara hiç karışmıyordu. Biz öğretmeniyle konuşup “güven nesnesi” gibi bir şey ayarladık; evden küçük bir mendil ve anahtarlık götürdü, çantasına koydu, gerektiğinde eline alıp sakinleşti. Bir de ilk 10 gün onu daha erken aldırdım, yorulup taşınca kopuşu daha sert oluyordu; süre kısa olunca daha yönetilebilir geldi 🙂 Zamanla sınıftaki bir çocukla eşleştirip birlikte görev vermeleri de çok işe yaradı.

Benim kızım da 3 yaşında kreşe başlayınca hep kenarda duruyordu, kalabalık onu yoruyordu. Biz bir süre haftada 2 gün yarım gün gönderdik, sonra yavaş yavaş süreyi uzattık; “az ama düzenli” gidince daha çabuk alıştı. Bir de öğretmeni onu ilk 10 dakika “görevli” yaptı (peçete dağıtmak, kitap taşımak gibi), kendini işe yarar hissedince açıldı. Evde de kreşten gelince hemen soru yağmuruna tutmadım, önce sakin oyun oynayıp sonra kendiliğinden anlatmasını bekledim 🙂

Bizim oğlanda da uyum biraz zaman aldı; öğretmeni ilk günler “sınıfta bir görev” verince (peçete dağıtmak, kitap köşesini düzenlemek gibi) sanki işe yarıyormuş hissiyle daha rahatladı. Evde de kreşte olanları oyunla canlandırdık; ben öğretmen oldum, o çocuk, sonra roller değişti. Bir de ilk haftalar okul çıkışı direkt parka değil, eve sakin bir geçiş yaptık; fazla uyarılınca ertesi gün daha gergin oluyordu 🙂

Benim oğlum kreşe başlayınca en çok “anneden ayrılma” kısmında takılıyordu, sınıf fena değildi ama kapıdan geçemiyordu. Biz evde öğretmenini ve sınıfını anlatan minicik bir “foto hikâye” hazırladık; sabah birlikte baktık, kim ne yapıyor, oyun saati ne zaman gibi. Bir de vedayı hep aynı yerde ve aynı sürede yaptım; uzatmadıkça birkaç gün içinde daha az gerildi. Akşam da kreşten sonra mutlaka 20 dakika sadece onun seçtiği oyunu oynadım, sanki günün stresini öyle boşalttı 🙂