Kreşte yemek yemeyen çocuk

Bizim oğlan da kreşte ilk ay neredeyse hiç yemiyordu, evde yediği şeyleri bile reddediyordu. Öğretmeni “ısrar etmeyelim, masada oturup görsün yeter” deyince rahatladık; birkaç hafta sadece çorba ve yoğurtla idare etti, sonra yavaş yavaş katıldı. Ben de sabah kahvaltısını çok uzatmayıp, akşam eve gelince açlığıyla “atıştırmalık saldırısı” yapmasına izin vermedim, düzen oturunca düzeldi. Bir de sevdiği tek bir “güvenli” yiyeceği (bizde peynir) ara ara menüye ekleyince masaya oturması kolaylaştı 🙂

Bizde de benzer oldu; oğlum kreşte “her şey yabancı” diye tabağa dokunmuyordu. Evden minik bir beslenme çantasıyla bir-iki tanıdık şey (peynirli minik sandviç, kuru üzüm gibi) gönderdim, öğretmen de bunları masanın ortasına koyup paylaşım gibi sundu, baskı azaldıkça iştahı açıldı. Bir de akşam evde aynı menünün “kreş versiyonunu” oyun gibi denettik, ertesi gün daha rahat yedi 🙂

Benim kızım da ilk zamanlar kreşte yemekten çok “sofradaki gürültü”ye takılıyordu, ağzına lokma almadan kalkıyordu. Biz evde hafta sonları “kreş menüsü” gibi basit tabaklar kurup aynı saatlerde yemeye çalıştık; tanıdık düzen olunca kreşte de yavaş yavaş açıldı. Öğretmeni de ona mini sorumluluk verip (peçete dağıtmak gibi) masaya bağlayınca iştahı daha rahat geldi 😊

Benim oğlum da kreşte yemek saatini “oyun kesildi” diye algılayıp huysuzlanıyordu, o yüzden ağzına lokma almıyordu. Biz evde akşam yemeğini biraz daha erken çekip kreş saatine benzettik, sabah da aç gitmesin diye hafif bir kahvaltı yaptık; birkaç gün içinde oradaki düzene alışınca iştahı toparladı. Bir de öğretmeni porsiyonu küçültüp “bitirmek zorunda değilsin” deyince üzerindeki baskı kalktı, daha rahat yemeye başladı 🙂

Bizim kız da kreşte yemeği “performans” gibi görüp geriliyordu; öğretmeniyle konuşup onu ilk başta servis dağıtımına yardım eden “görevli” yaptılar, tabağına dokunması bile rahatlatmıştı. Evde de “iki lokma kuralı” diye oyunlaştırdık, bitirmesi değil denemesi övüldü. Bir de sabah kahvaltısını biraz hafifletince öğlen iştahı doğal olarak toparladı 🙂

Benim kızım da kreşte yemeyi tamamen reddetmişti, meğer çatal-kaşık kullanırken “dökülür, ayıp olur” diye utanıyormuş. Öğretmeniyle konuştuk, bir süre daha kolay olsun diye elleyebileceği şeyleri (mücver, küçük sandviç, meyve dilimi gibi) önceliklendirdiler; iştahı açılınca yavaş yavaş kaşıklı yemeklere geçti. Evde de “kreş gibi” küçük porsiyon tabağı yapıp kendi kendine yeme pratiği yaptırınca özgüveni arttı 🙂