Küçük bir konuda yardım istiyorum

Benim oğlumda da “küçük” diye başlayıp insanın kafasını kurcalayan şeyler çok olmuştu. Genelde önce rutini gözden geçirip (uyku, beslenme, gaz/diş dönemi, ortam ısısı gibi) küçük notlar alıyordum; bir-iki günde desen netleşince çözmek kolaylaşıyordu. Doktorumuz da “ani değişiklik varsa ya da içini rahatlatmıyorsa aramaktan çekinme” demişti, ben de öyle yapınca rahat ediyordum 🙂 Doktorunuza danışmanız gerekirse de çekinmeyin.

Ben de ilk zamanlar “ufacık bir şey” diye içime atıp sonra büyüttüğümü fark ettim. Bizde işe yarayan, konuyu bir kenara not edip 2-3 gün gözlemlemek oldu; böyle yapınca gerçekten geçici mi yoksa takip gerektiriyor mu daha net görüyorsun. Kızımda özellikle yeni bir gıda, farklı bir deterjan ya da uykusuzluk gibi minik değişimler hemen huysuzluk/uykusuzluk yapabiliyordu. İçini rahatlatacaksa aile hekimimize bir kez danışıp “normal mi” diye teyit almak da beni çok rahatlatmıştı 🙂

Ben biraz pimpirikli bir anneyim, “küçük konu” deyip geçince akşam kafamda dönüp duruyordu. Bizde işe yarayan şey, o konuyu kâğıda iki maddeyle yazıp “kontrolümde olanlar / olmayanlar” diye ayırmak oldu; kontrolümde olanı hemen küçük bir adımla denedim, olmayanı da akışına bıraktım. Kızımın uyku öncesi huysuzluğu da böyle çözülmüştü; meğer akşamüstü fazla uyarana maruz kalınca daha zor dalıyormuş. İçine atmaktansa minik bir düzenleme yapınca insanın içi de rahatlıyor 🙂

Ben Ece, iki çocuk annesiyim; “küçük” diye geçiştirdiğim şeylerin çoğu bende yorgunlukla büyüyormuş. Bizde işe yarayan, o an duyguyu etiketlemek oldu: “Endişelendim/rahatsız oldum” deyip kendime 10 dakika veriyorum, sonra ya eşimle paylaşıyorum ya da çocuk uyuyunca kısa bir yürüyüş yapıyorum. Doktorumuz da “anne içgüdüsü bazen ufak ipuçlarını yakalar” demişti; içini kemiren bir şeyse küçümsememek iyi geliyor 🙂 Eğer sen de istersen neyle ilgili olduğunu yaz, benzerini yaşadıysak deneyim paylaşayım.

Ben Zeynep, 3 yaşında bir oğlan annesiyim; “küçük” bir konu kafama takıldığında önce kendime bir durak verip “şu an yorgun muyum, aç mıyım?” diye bakıyorum, çünkü bazen mesele değil yük büyüyor. Bizde pratik olan, o an çözmeye çalışmak yerine bir bardak su içip 10 dakika mola verip sonra daha sakin dönmek oldu. Bir de doktorumuz “çocuğun davranışı çoğu zaman senin enerjini yansıtır” demişti; ben sakinleşince ev de toparlıyor gibi oluyor 🙂

Ben Aslı, 19 aylık bir kız annesiyim. “Küçük” bir şey kafama takılınca ben genelde önce ortamı sadeleştiriyorum: ışığı kısıyorum, sesi azaltıyorum, kucağa alıp 5 dakika sadece sakin nefes aldırıyorum; çoğu zaman mesele o anki uyarandan çıkıyor. Doktorumuz da “önce çocuğu değil, ortamı düzenleyin” demişti, bende gerçekten işe yaradı 🙂

Ben Elif, 10 aylık bir bebek annesiyim. “Küçük” bir şey takılınca ben hemen çözmeye kasmıyorum; önce kendime 15 dakika “bekleme süresi” koyuyorum, çoğu zaman o arada zaten sakinleşip mesele küçülüyor. Bizde işe yarayan bir de “en kötü senaryo-gerçekçi senaryo” diye iki satır yazmak oldu, paniği bayağı törpülüyor. Bir de gün içinde su içmeyince ve aç kalınca her şey daha büyük geliyor, onu fark edince kendime daha nazik davranmaya başladım 🙂

Ben Derya, 2,5 yaşında bir oğlan annesiyim. “Küçük” bir şey içimi kurcaladığında ben kendi kendime 3 seçenek çıkarıyorum: şimdi çöz, sonra çöz, boşver; sonra da sadece birini seçip ona göre hareket ediyorum. Bizde özellikle “sonra çöz” dediğim şeyleri telefona hatırlatıcı kurunca kafamda dönüp durması azaldı. Bir de akşam yorgunluğunda karar vermemeye çalışıyorum, sabaha daha net olabiliyor 🙂