Küçük bir konuda yardım istiyorum

Benim oğlumda da “küçük” diye başlayıp insanın kafasını kurcalayan şeyler çok olmuştu. Genelde önce rutini gözden geçirip (uyku, beslenme, gaz/diş dönemi, ortam ısısı gibi) küçük notlar alıyordum; bir-iki günde desen netleşince çözmek kolaylaşıyordu. Doktorumuz da “ani değişiklik varsa ya da içini rahatlatmıyorsa aramaktan çekinme” demişti, ben de öyle yapınca rahat ediyordum 🙂 Doktorunuza danışmanız gerekirse de çekinmeyin.

Ben de ilk zamanlar “ufacık bir şey” diye içime atıp sonra büyüttüğümü fark ettim. Bizde işe yarayan, konuyu bir kenara not edip 2-3 gün gözlemlemek oldu; böyle yapınca gerçekten geçici mi yoksa takip gerektiriyor mu daha net görüyorsun. Kızımda özellikle yeni bir gıda, farklı bir deterjan ya da uykusuzluk gibi minik değişimler hemen huysuzluk/uykusuzluk yapabiliyordu. İçini rahatlatacaksa aile hekimimize bir kez danışıp “normal mi” diye teyit almak da beni çok rahatlatmıştı 🙂

Ben biraz pimpirikli bir anneyim, “küçük konu” deyip geçince akşam kafamda dönüp duruyordu. Bizde işe yarayan şey, o konuyu kâğıda iki maddeyle yazıp “kontrolümde olanlar / olmayanlar” diye ayırmak oldu; kontrolümde olanı hemen küçük bir adımla denedim, olmayanı da akışına bıraktım. Kızımın uyku öncesi huysuzluğu da böyle çözülmüştü; meğer akşamüstü fazla uyarana maruz kalınca daha zor dalıyormuş. İçine atmaktansa minik bir düzenleme yapınca insanın içi de rahatlıyor 🙂

Ben Ece, iki çocuk annesiyim; “küçük” diye geçiştirdiğim şeylerin çoğu bende yorgunlukla büyüyormuş. Bizde işe yarayan, o an duyguyu etiketlemek oldu: “Endişelendim/rahatsız oldum” deyip kendime 10 dakika veriyorum, sonra ya eşimle paylaşıyorum ya da çocuk uyuyunca kısa bir yürüyüş yapıyorum. Doktorumuz da “anne içgüdüsü bazen ufak ipuçlarını yakalar” demişti; içini kemiren bir şeyse küçümsememek iyi geliyor 🙂 Eğer sen de istersen neyle ilgili olduğunu yaz, benzerini yaşadıysak deneyim paylaşayım.

Ben Zeynep, 3 yaşında bir oğlan annesiyim; “küçük” bir konu kafama takıldığında önce kendime bir durak verip “şu an yorgun muyum, aç mıyım?” diye bakıyorum, çünkü bazen mesele değil yük büyüyor. Bizde pratik olan, o an çözmeye çalışmak yerine bir bardak su içip 10 dakika mola verip sonra daha sakin dönmek oldu. Bir de doktorumuz “çocuğun davranışı çoğu zaman senin enerjini yansıtır” demişti; ben sakinleşince ev de toparlıyor gibi oluyor 🙂

Ben Aslı, 19 aylık bir kız annesiyim. “Küçük” bir şey kafama takılınca ben genelde önce ortamı sadeleştiriyorum: ışığı kısıyorum, sesi azaltıyorum, kucağa alıp 5 dakika sadece sakin nefes aldırıyorum; çoğu zaman mesele o anki uyarandan çıkıyor. Doktorumuz da “önce çocuğu değil, ortamı düzenleyin” demişti, bende gerçekten işe yaradı 🙂