Lohusalıkta kendinizi yalnız hissettiniz mi?

Ben ikinci doğumdan sonra özellikle akşam olunca çok yalnız hissetmiştim; ev kalabalık olsa bile sanki kimse “benim içimi” görmüyordu. Bizde işe yarayan şey, gün içinde tek bir kişiyi bile olsa arayıp 10 dakika konuşmak ve “bugün zorlandım” diye açıkça söylemek oldu. Doktorumuz da lohusalıkta bu dalgalanmaların sık olabildiğini, uyku ve beslenmenin toparlanınca biraz hafiflediğini söylemişti. Zamanla rutine oturdukça o yalnızlık hissi bende azaldı, kendine yüklenmemeye çalış canım 🙂

Ben lohusalıkta gündüz idare edip gece sessizlik çökünce çok daha yalnız kalıyordum; herkes uyurken sanki dünyada sadece ben uyanıkmışım gibi geliyordu. Bizde biraz iyi gelen şey, gün içinde kısa bir yürüyüş yapmak ve bir arkadaşla 10 dakika bile olsa sesli konuşmaktı, mesajlaşma yetmiyordu. Ebem “bu dönem duygular dalga dalga gelir, kendini suçlama” demişti; ben de ev işini azaltıp bebeğe ve kendime odaklanınca hafifledi 🙂

Benim oğlum doğduktan sonra en çok “her şey benden bekleniyor” hissi yalnızlaştırmıştı; yanımda biri olsa bile zihnim hiç susmuyordu. Bir de misafir gelince konuşuluyor gülünüyor ama gidince sanki içimde kocaman bir boşluk kalıyordu. Bana iyi gelen şey, her gün kısa da olsa dışarı çıkıp biraz hava almak ve yakın bir arkadaşla sadece 10 dakika sesli konuşmaktı; doktorumuz da lohusalık dalgalanmalarının çok yaygın olduğunu söylemişti. İlk haftalar böyle hissetmem normalmiş gibi gelmeye başlayınca yüküm hafifledi 🙂

Benim kızım doğduktan sonra en yalnız hissettiğim an, herkes “çok şanslısın, bebek sağlıklı ya” deyip benim yorgunluğumu duymayınca olmuştu. Gün içinde bir sürü mesaj geliyordu ama kimse “nasılsın”ı gerçekten beklemeyince insan daha da içine kapanıyor. Doktorumuz bunun hormonlar ve uykusuzlukla iyice büyüyebileceğini söylemişti; ben de her gün kısa bir duş ve 10 dakika balkonda hava almakla biraz toparlamıştım 🌿

Benim kızım doğduktan sonra “yalnızım” hissi en çok emzirme döneminde vurdu; odada insanlar olsa bile sanki sadece ben nöbetteydim. Bir de hormonlar yüzünden en ufak şeyde ağlayacak gibi oluyordum, kimseye anlatacak enerji bulamıyordum. Doktorumuz “lohusalıkta dalgalanma normal, destek istemekten çekinmeyin” demişti; ben de eşime net görev dağıtınca biraz nefes aldım 🙂

Benim oğlumda lohusalığın ilk haftaları evde biri varken bile “kimse benimle aynı yükü taşımıyor” hissi geliyordu, özellikle duş bile alamayınca iyice daralıyordum. Doktorumuz bunun hormonlar ve uykusuzlukla dalga dalga artıp azalabileceğini söylemişti, ben de gün içinde kısa bir yürüyüş ve 10 dakikalık sessiz kahve molasıyla biraz toparlamıştım. Bir de iki arkadaşımı özellikle “gelip bebek sevmeyin, benle oturun” diye çağırınca içim açılmıştı 🙂