Ne zaman uzman desteği almak gerekir?

Ben Elif, iki çocuk annesiyim; oğlum 4 yaş civarı öfke patlamaları uzayınca “geçer” diye beklemek yerine bir çocuk psikoloğundan görüş aldık. Doktorumuz, davranış evde-okulda günlük hayatı belirgin bozuyorsa, uyku/iştah çok etkileniyorsa ya da çocuk kendine/başkasına zarar verme eğilimi gösteriyorsa gecikmeden destek almanın iyi olabileceğini söylemişti. Bizde birkaç seansla hem sınır koymayı hem de tetikleyen durumları fark etmeyi öğrendik, evde ortam bayağı rahatladı 🙂

Ben Zeynep, 3 yaşında bir kız annesiyim; bizde de tuvalet sonrası aşırı kaygı ve “yanlış yaptım” diye ağlama dönemi uzayınca destek aldık. Doktorumuz, davranış okul/ev gibi birden fazla ortamda sürüyorsa ve uykusunu-iştahını etkiliyorsa beklemeyin demişti. Bir de kendine zarar verme, sürekli kendini suçlama ya da gerileme (konuşmanın azalması, tekrar alt ıslatma gibi) olursa ben daha hızlı randevu alırdım. Biz kısa bir ebeveyn görüşmesiyle bile evde yaklaşımımızı düzeltince rahatladık 🙂

Ben Derya, 6 yaşında bir oğlan annesiyim; bizde de okul başlangıcında oyunlarda sürekli “kaybedeceğim” diye ağlama ve arkadaşlardan kaçınma 2-3 ay sürünce bir pedagogla görüştük. Pedagog “Davranış çocuğun günlük hayatını (uyku, iştah, okul, arkadaş) belirgin etkiliyorsa ve evde denedikleriniz işe yaramıyorsa destek almak rahatlatır” demişti. Biz birkaç seansla hem sınır koymayı hem de duygusunu isimlendirmeyi öğrendik, evin havası bayağı yumuşadı 🙂

Ben Ayşe, 5 yaşında bir kız annesiyim. Bizde alt ıslatma değil ama geceleri yoğun kabus, gündüz de sebepsiz irkilme 6-7 hafta sürüp kızım oyun oynamaktan bile kaçınınca bir uzmandan görüş almıştık; “süre uzayıp günlük hayatı aksatıyorsa destek iyi gelir” demişti. Bir de davranışın yanında iştah, uyku, okul isteği gibi alanlarda belirgin düşüş olunca ben tek başıma çözmeye çalışmayı bırakıyorum. Bizim için erken destek, hem çocuğu hem bizi rahatlattı 🙂

Benim oğlum 2,5 yaş civarı bir anda çok içine kapanmıştı; eskiden sevdiği parka gitmek istemiyor, sürekli “kucağa” diyordu. Bu hal uyku ve iştahına da yansıyınca, “bir şey mi oldu” kaygısıyla önce çocuk doktorumuzla konuştuk; gelişimsel bir değerlendirme önerdi, biz de oyun terapistiyle birkaç görüşme yaptık. Bize iyi gelen şey, davranış tek başına değil çocuğun genel düzenini (uyku, yemek, oyun, kreş) bozuyorsa beklememek oldu 🙂

Benim kızım 4 yaşındayken bir dönem çok sık “bana kimse dokunmasın” deyip kardeşine bile tahammül edemez olmuştu; evde rutinleri bozmayınca biraz toparladı ama kreşte de aynı sertlik sürünce bir uzmandan görüş aldık. Bizim için kırmızı bayrak; davranışın 3-4 haftayı geçmesi, günlük hayatı (uyku, yemek, oyun, okul) belirgin etkilemesi ve çocuğun kendine/başkasına zarar verme eğilimi göstermesiydi. Uzman “etiketlemek için değil, aileye yol haritası çizmek için” dedi ve birkaç küçük ev düzenlemesiyle bile rahatladık 🙂