Okula başlama kaygısı yaşayan çocuk

Biz de oğlumla anaokulunun ilk haftasında benzer bir kaygı yaşadık; kapıda ağlayıp içeri girmek istemiyordu. Evde “okul oyunu” oynadık, çantasını hazırlayıp sınıfta neler olacağını küçük küçük canlandırınca biraz rahatladı. Öğretmeniyle ortak bir “veda rutini” yaptık; kısa sarılma, el sallama ve net bir “öğleden sonra geleceğim” cümlesi, uzatmadıkça daha iyi gitti. Bir de geçiş objesi gibi küçük bir mendil ya da bileklik verdim, gün içinde onu tutunca kendini güvende hissetti 🙂

Benim oğlum da ilk günler mide ağrısı bahane edip gitmek istemiyordu, çok geriliyordu. Biz “veda ritüeli” yaptık: aynı cümle, aynı sarılma, aynı el sallama; uzatmadıkça daha çabuk sakinleşti. Öğretmeniyle konuşup sınıfta ona küçük bir görev verdirdik (peçete dağıtmak gibi), işe yaradığını gördüm 😊. Bir de evden minik bir fotoğrafımızı çantasına koyduk, zorlandığında bakınca toparlıyordu.

Bizim kızda da ilk ay “ben sensiz yapamam” modu vardı, özellikle pazartesileri zorlanıyordu. Öğretmeniyle konuşup kızımın en sevdiği küçük oyuncağını “cebine bekçi gibi” koyduk, sadece teneffüste bakmasına izin verdiler; bu ona güven verdi. Bir de sabah evden çıkmadan 5 dakikalık “plan konuşması” yaptık: önce sınıf, sonra oyun, sonra eve dönüş; günün akışını bilince daha az panikledi 🙂 Zamanla ağlaması azaldı, en çok da bizim sakin kalmamız işe yaradı.

Benim kızımda da başlangıçta ayrılık kaygısı çoktu, kapıdan girince değil sınıfa oturunca birden ağlıyordu. Biz evde okul gününü “önceden anlatma” işini çok kullandık; sabah ne yiyecek, kim alacak, okuldan sonra ne yapacağız hep aynı sırayla söyledim, belirsizlik azalınca rahatladı. Bir de vedayı uzatınca daha çok toparlanamıyordu, kısa ve net bırakınca gün içinde daha çabuk oyuna dalmaya başladı 🙂 Öğretmeniyle “günün bir görevi” belirleyince (kitap köşesini düzenlemek gibi) kendini işe yarar hissedip kaygısı azaldı.

Benim oğlum anaokuluna başlarken en çok “ya tuvaletim gelirse” diye kaygılanıyordu, aslında okuldan değil kontrolü kaybetmekten korkuyormuş gibi geldi. Birlikte okulun tuvaletini, sınıfını boşken gezdik; öğretmen de “ne zaman istersen söyle, beraber gideriz” deyince rahatladı. Evde de küçük bir “güven eşyası” yaptık; bileğine taktığı minik bir ip bileklik, “anne yanımda” hissi verdi 🙂 Bu tarz somut bir güven nesnesi bizde çok işe yaramıştı.

Benim oğlum da okula başlayınca sürekli “ya bir şey kaçırırsam” diye tedirgin oluyordu, özellikle etkinlikleri bilmeme kaygısı vardı. Biz akşamları birlikte “yarın okulda neler olur” diye 3 adım plan yaptık: girişte mont asma, bir arkadaşla selam, bir etkinlik seçme; bu küçük kontrol hissi iyi geldi. Öğretmeni de ona sabahları sınıfta küçük bir “görev” veriyordu (kitap dağıtmak gibi), kendini işe yarar hissedince kaygısı azaldı 😊