Okulda yemek yemeyen çocuk

Benim oğlum da anaokulunun ilk ayı neredeyse hiçbir şey yemedi, “aç kalıyor” diye çok kafaya takmıştım. Bizde işe yarayan şey, sabah evde mutlaka küçük bir kahvaltı yapmak ve öğlene okula “tanıdık” bir şey koymaktı (peynirli mini sandviç, kuru meyve gibi). Bir de öğretmeniyle konuşup zorlamadan, arkadaşları yerken sofrada biraz oturtmasını rica ettik; zamanla akranlarını görünce kendi kendine yemeye başladı 🙂

Ben Zeynep, benim kızım da okulun ilk döneminde yemekten tamamen kaçıyordu; meğer yemekhanedeki gürültü ve kalabalık onu geriyormuş. Öğretmeniyle konuşup ilk hafta daha sakin bir köşede oturtunca ve yanında “tanıdık” bir minik kutu yoğurt götürünce yavaş yavaş çözülmüştü. Evde de akşamları menüyü oyun gibi anlattık, “yarın şu çorbadan bir kaşık dene” diye küçük hedef koyduk; baskı yapmadıkça daha rahatladı 🙂

Ben Elif, bizim oğlan da okulda yemeyi reddediyordu; meğer tabağındaki yemek “karışık” görünce iştahı kaçıyormuş. Evde aynı menüyü daha sade şekilde (pilav ayrı, yoğurt ayrı gibi) birkaç kez denedik, sonra okulda da daha rahat yemeye başladı. Bir de sabah kahvaltısını biraz hafif tutunca öğlene daha aç gidip hevesi arttı, ben hazırlayınca küçük bir peçeteye “afiyet olsun” notu bırakıyordum, hoşuna gidiyordu 🙂

Ben Derya, bizim kız da okulda yemek yemeyince “yemeği beğenmiyor” sanmıştım ama aslında sıra beklemeye ve yemeğe yetişememeye takılıyormuş. Öğretmeniyle konuşup biraz daha erken oturtunca ve evde kaşık-çatalı hızlandırmak için oyun gibi pratikler yapınca belirgin rahatladı. Bir de sabah çantasına küçücük, kokmayan bir atıştırmalık (grissini + peynir gibi) koyunca öğlene kadar açlıktan huzursuz olmuyordu 🙂

Benim oğlum okulda yemek yemiyordu ama sebep açlık değil, “aceleyle yeme” baskısıymış; yavaş yediği için sonlara kalınca bırakıyordu. Biz bir süre evden minik bir saklama kabında “güvenli yiyecek” (peynirli mini sandviç gibi) koyduk, yanında da su şişesi; en azından bir iki lokma almayı alışkanlık yaptı. Doktorumuz “akşam evde iştah açılabilir, gündüz az yemesi tek başına sorun değil” demişti, ben de tartı takibini abartmadan sürdürdüm. Bir de yemek sonrası öğretmeniyle “bugün kaç lokma yedi” yerine “masaya oturdu mu” gibi daha küçük hedeflere odaklanınca stresimiz azaldı 🙂

Benim oğlum da bir dönem okulda neredeyse hiç yemek yemedi; sonradan fark ettik ki “yanlış bir şey yaparım” diye çekiniyormuş, özellikle dökülürse ayıp olur sanıyordu. Biz evde aynı tarz yemekleri küçük bir beslenme kutusuna koyup “bu senin güvenli yemeğin” diye gönderdik, yavaş yavaş okul yemeğine de geçti. Bir de öğretmeniyle konuşup “tadına baksa yeter” şeklinde baskısız yaklaşılınca çok rahatladı 🙂