Oyun parkında çekingen davranan çocuk

Benim oğlum da ilk zamanlar parkta hep yanıma yapışır, kaydırağa bile tek başına çıkmak istemezdi. Biz “hemen sosyalleşsin” diye zorlamadık; önce birlikte aynı oyunu oynayıp sonra yavaş yavaş ben geri çekildim, onun kendi hızında ısınmasına izin verdim. Bir de küçük hedefler koyduk, mesela “sadece bir kere salıncağa binip inelim” gibi; başarı hissi gelince ertesi gün daha rahat gidiyordu. Doktorumuz da bazı çocukların kalabalığa alışmasının zaman aldığını, güvenli alanı yanında görünce daha cesur olduğunu söylemişti 🙂

Benim kızım da parkta uzun süre kenarda durup çocukları izliyordu, ben de önce “seyirci” olmasına izin verdim. Yanına bir top ya da baloncuk götürüp kendi kendimize oynadık, merak edip yaklaşan olunca kısa bir etkileşim yetti zaten. Bir de çok kalabalık saatlerde iyice içine kapanıyordu; sabah erken ya da sakin saatlerde daha rahat açıldı. Zamanla “sen kaydıraktan in, ben altta yakalayayım” gibi küçük güven oyunlarıyla cesareti arttı 🙂

Benim oğlum parkta çekingenken “görev oyunu” çok işe yaramıştı; mesela birlikte salıncağı saymak, yaprak toplamak gibi küçük şeylerle ortama ısınıyordu. Sonra ben biraz geride durup sadece göz temasıyla destek oluyordum, kendi hızında bir çocuğa yaklaşınca daha rahat açıldı. Doktorumuz da “tanışmayı sen başlatma, ona fırsat bırak” demişti; gerçekten araya girmeyince daha doğal ilerledi 🙂

Benim kızım da bir dönem parkta donup kalıyordu, özellikle kalabalık olunca iyice içine kapanıyordu. Biz ilk 10 dakikayı “ısınma turu” yaptık; parkı birlikte gezip hangi oyuncağa dokunmak isterse sadece dokunup geri çekildik. Sonra ben kenarda oturup onu uzaktan izlemeye başlayınca, sanki “annem burada güvende” hissiyle kendi kendine bir-iki adım atıyordu. Bir de yanında sevdiği minik oyuncağı taşımak ona cesaret veriyordu 😊

Bizim küçük de parka gidince önce bana “güvenli üs” gibi yapışıyordu. Ben de bankta oturup onu gözümle takip ederken, arada sadece “istersen yanına birlikte yürüyelim” deyip kısa kısa eşlik ettim; sonra ben geri çekilince daha rahat açıldı. Yanına sevdiği küçük bir oyuncak (minik araba gibi) götürünce çocuklarla temas kurması kolaylaştı, “benimki de var” diye paylaşım başlıyor 😊

Benim oğlum da parkta içine kapanınca “yanına bir arkadaş götürme” taktiği baya işe yaradı; komşunun yaşıt çocuğuyla sözleşip birlikte gittik, kalabalığa değil tek bir çocuğa odaklanınca rahatladı. İlk günlerde sadece aynı oyuncağa sırayla binmek bile yeterli oldu, sohbeti kendiliğinden açıldı. Bir de “ben biraz geride duracağım, sen istersen el salla” deyip geri çekilince özgüveni artmıştı 😊