Oyuncak paylaşmayan çocukla nasıl baş ettiniz?

Benim oğlum 3 yaş civarı oyuncağına kimse dokunsun istemiyordu, “paylaş” deyince daha da inatlaşıyordu. Biz evde sırayla oynama yaptık; kum saatiyle 2 dakika bende, 2 dakika sende gibi, somut olunca daha kolay kabul etti. Bir de “bu senin özel oyuncağın, bunu paylaşmak zorunda değilsin” deyip yanında paylaşabileceği birkaç ortak oyuncak tutunca ortam yumuşadı. Zamanla ben de “şimdi sen seç, hangisini misafire verelim” diyerek kontrolü ona bırakınca kavga azalttı 🙂

Bizim kızım da 2,5 yaşında oyuncaklarını “benim” diye sıkı sıkı tutuyordu, ben de paylaşmayı dayatmak yerine “seninle birlikte oynayabilir miyim?” diye oyun kurdum. Evde misafir gelmeden önce “bugün paylaşmalık oyuncaklar bunlar” diye birlikte 2-3 oyuncak seçip diğerlerini rafa kaldırdık, gerginlik baya azaldı. Bir de “alıp kaçma” olmasın diye küçük takas oyunu yaptık; biri oyuncağı isterse eline başka bir şey verip değiş tokuş gibi. Zamanla kendiliğinden açıldı, özellikle yanında aynı yaşta çocuklarla kısa buluşmalar işe yaradı 🙂

Benim oğlum 4 yaşına doğru paylaşmama dönemindeyken “paylaşmak zorundasın” demek yerine “bu oyuncağı şu an sen koruyorsun, anlıyorum” diye duygusunu adlandırınca daha çabuk yumuşuyordu. Misafir gelmeden önce birlikte 2-3 “paylaşılabilir” oyuncak seçip ortaya koyuyorduk, geri kalanını dolaba kaldırınca kavga baya azaldı. Bir de “takas” oyunu bizde çok işe yaradı; elindeki oyuncağı verince karşılığında başka bir oyuncak seçme hakkı olunca kontrol onda gibi hissedip daha rahat bırakıyordu 🙂

Bizde de parkta aynı sorun vardı, oğlum oyuncağı elinden alınacak sanıp iyice geriliyordu. Yanımıza “misafir oyuncağı” diye birkaç basit oyuncak götürmeye başladım; kendi en sevdiğini sakince çantada tutup, paylaşabileceği oyuncağı özellikle seçince daha rahatladı. Bir de “önce selam verip birlikte oynama teklifi”ni evde role-play yaptık, karşısındakine nasıl yaklaşacağını öğrenince çatışma azaldı 🙂

Bizim evde paylaşmama daha çok “kontrol bende olsun” ihtiyacından çıkmıştı. O yüzden “paylaş” demek yerine iki seçenek sunuyordum: “İstersen bu arabayı sen tut, şu garajı arkadaşın kullansın” gibi rol dağıtınca kavga azaldı. Bir de oyun bitince mutlaka “şimdi sıra sende” diye geri dönüş yaptırdım; geri geleceğini görünce gevşedi 🙂

Benim kızım da bir dönem oyuncaklarını saklayıp “kimse dokunmasın” modundaydı; biz “paylaş” kelimesini tamamen bıraktık, yerine “takas” oyunu oynadık. “Sen bana şu kuklayı ver, ben de sana bu bloğu vereyim” diye başlayınca iş daha güvenli geldi ona. Bir de evde oyuncakları “özel” ve “ortak” diye ayırdık; özel kutusuna kimse karışmayınca dışarıda daha rahat esnemeye başladı 🙂