Oyuncak seçerken nelere dikkat ediyorsunuz?

Ben iki çocukta da önce güvenliğe bakıyorum; CE belgesi, keskin kenar olmaması ve küçük parça içermemesi içimi rahatlatıyor. Bizde en çok “açık uçlu” oyuncaklar işe yaradı: tahta bloklar, legolar, mutfak seti gibi her gün farklı oyuna dönüyor. Kızımın ince motorunu desteklesin diye ip geçirme, hamur ve büyük parçalı puzzle aldım; kitapta da kalın karton sayfalı ve az yazılı olanlar daha çok tuttu 🙂 Bir de ışık-sesli oyuncaklar kısa süre oyalasa da çabuk sıkılınca, ben daha sade ve hayal gücünü çalıştıranları tercih ediyorum.

Ben daha çok “oyuncağın ömrü uzun olsun” diye bakıyorum; tek yaşa hitap eden şeyler bizde iki günde kenara kalktı. Kızımda en çok işe yarayanlar rol oyunu destekleyenler oldu (mini mutfak eşyaları, doktor seti gibi), hem dil gelişimine hem hayal gücüne iyi geldi. Bir de aşırı ışıklı-sesli oyuncaklarda çabuk yoruluyoruz, daha sakin ve çocuğun yönettiği oyuncaklar evin havasını bile değiştiriyor 🙂

Ben oyuncakta en çok “evdeki oyuna karışabiliyor mu” diye bakıyorum; mesela kızım 3 yaşındayken oyuncak mutfak eşyalarını bile legolarla birleştirip saatlerce senaryo kuruyordu. Bir de sesli-ışıklı olanlarda pil derdi ve aşırı uyaran meselesi bizi yordu, o yüzden daha sakin, dokunmalı-çevirme/itme-çekme gibi şeyleri seçiyorum. Ahşap ya da kumaş oyuncaklarda da temizliği pratik mi, yıkanınca/ silince formu bozuluyor mu onu kontrol ediyorum 🙂

Ben oyuncak alırken önce “ne kadar gürültülü” olduğuna bakıyorum; evde sürekli çalan, ışıklı sesli şeyler bizi bir süre sonra baya yorup rafa kalktı. Bir de tek işleve sıkışmayan, çocuğun hayal gücüyle şekil değiştiren şeyler daha çok dönüp dolaşıp oynanıyor; bizde ahşap bloklar ve hayvan figürleri her yaşta kurtarıcı oldu. Kızımda en çok “taklit oyunu”nu besleyen setler işe yaradı ama çok detaylı/çok parçalı olunca da oyun yarıda kalıyordu, daha az parça daha sakin akıyor 🙂

Ben oyuncak seçerken önce malzemesine takılıyorum; plastik kokusu ağır olanları eve sokmamaya çalışıyorum, bir ara aldığımız bir set baya koku yapıp dolaba kalkmıştı. Bir de “kolay temizleniyor mu” benim için çok önemli, özellikle küçükken her şey ağıza gidince ahşap ya da silinebilir yüzeyler kurtarıcı oldu. Kızım en çok basit bir kukla ve birkaç hayvan figürüyle uzun uzun hikâye kurup oynadı, pahalı oyuncaklardan daha çok döndü 😊

Benim oğlanda en çok “oyun kurduruyor mu” kriteri tuttu; tek tuşla çalışan oyuncaklar kısa sürede sıkıcı geliyor. O yüzden parça parça birleştirilen mıknatıslı bloklar, tahta tren rayları ve figürlerle hikâye kurulan setler bizde daha çok döndü. Bir de evde zaten çok oyuncak varsa aynı türden almamaya çalışıyorum; mesela bir tane iyi yapboz, bir tane iyi araç seti gibi “çekirdek” seçip kalanını sade tutunca hem dağınıklık azaldı hem oyun derinleşti 🙂