Oyuncak yerine oyun önerileri

Ben iki çocukta da “oyuncaksız oyun”a çok sardım; en çok kurtaranımız evdeki plastik kaplar ve tahta kaşıklarla mini “müzik grubu” kurmak oldu 😊 Bir de yerde yastıklardan parkur yapıp üstünden-atla altından-geç oynuyoruz, hem enerjiyi atıyorlar hem denge gelişiyor. Buzdolabı magnetleriyle “renk/şekil avı” yaptırıyorum, “kırmızı olanları topla” deyince odaklanmaları artıyor. Akşamüstleri de gölge oyunu yapıyoruz; el feneriyle duvara hayvan şekilleri, hikaye uydurup devam ettiriyoruz.

Benim oğlum 2 yaş civarıyken en çok “renk avı” oynardık; evde “kırmızı bir şey bul” deyip o getirince birlikte sepete atardık, hem hareket ediyor hem de renkleri fark etmeye başladı. Bir de yastıklardan mini parkur kurup “tünelden geç, yastığa zıpla” gibi basit görevler verince enerjisini güzel atıyordu. Doktorumuz da böyle kaba motor oyunlarının oyuncaktan daha çok iş gördüğünü söylemişti, bizde gerçekten işe yaradı 😊

Benim kızım 3 yaşındayken en çok “çamaşır mandalı kurtarma” oyunu tutmuştu; bir havluya mandalları takıp “hadi hepsini kurtaralım” diye yarış yapardık. Sonra mandallarla renk sıralama ve “uzun-kısa kule” denemeleri yapınca ince motor bayağı çalıştı. Bir de bantla yere çizgi yapıp “ip üstünde yürüme” gibi denge parkuru kuruyordum, enerjisini çok güzel atıyordu 🙂

Benim oğlum 2,5 yaşındayken “bant yolu” oyunu efsane olmuştu; yere kâğıt bantla yollar çizip arabaları o yollardan sürdürürdük, bazen köprü yapıp yastıkların üstünden geçirirdik. Bir de “çorap eşleştirme”yi oyun yaptık; sepeti döküp aynı çorapları bulana alkış, hem dikkat hem de ev işi aradan çıkıyor 😄 Doktorumuz da bu tarz günlük işlerin oyuna dönmesinin çocukta bağımsızlık hissini desteklediğini söylemişti.

Bizde oyuncak yerine en çok “gölge oyunu” tuttu; akşam ışığı duvara verip ellerimizle tavşan-kuş yapardık, sonra masaldan bir sahne canlandırırdık. Bir de “çorap eşleştirme”yi oyunlaştırmıştım, sepetten tekleri çıkarıp “eşini bul” diye arayıp bulunca birlikte katlıyorduk. Hem sakinleştiriyor hem de dikkatini baya toparlıyordu.

Benim kızım 3-4 yaş arasıyken “şef oyunu”na bayılıyordu; mutfakta güvenli kap-kacakla (plastik kase, ölçü kaşığı) “menü” hazırlayıp suyla karıştırma-dökme yapardık. Bir de balkon/koridorda yastıklarla “engel parkuru” kurup üstünden atla-altından geç şeklinde minik görevler veriyordum, enerjiyi çok güzel boşaltıyordu. Doktorumuz da “duyusal oyunlar” (su, kuru bakliyat, köpük) evde kontrollü olursa iyi gelir demişti, biz tepsiye az biraz mercimek koyup kaşıkla aktarma oynardık 🙂