Psikolojik destek almaya karar verme süreciniz nasıldı?

Ben ikinci doğumdan sonra uzun süre “geçer” diye oyalandım, ama ağlama nöbetleri ve tahammülsüzlük evin içine taşınca kendime de haksızlık ettiğimi fark ettim. Eşim “sen eski sen değilsin” deyince ilk kez ciddiye aldım ve bir uzmandan randevu aldım. İlk seans sonrası bile “yalnız değilmişim” hissi iyi gelmişti, sanki omzumdaki yük biraz hafiflemişti 🙂 Doktorumuz da bunun zayıflık değil, destek almak olduğunu söylemişti ve o cümle bende çok oturdu.

Benim oğlum 8 aylıkken geceleri hiç uyuyamıyordum, gündüz de en ufak şeyde içim daralıp çabuk parlıyordum. Bir gün parkta diğer annelerle konuşurken “herkes zorlanıyor ama ben sanki sürekli alarmdayım” diye fark ettim, o an destek almanın zayıflık değil bakım olduğunu düşündüm. İlk seansa giderken çok gerildim ama terapist “önce yükü hafifletelim” deyince içim rahatladı; birkaç görüşmeden sonra evin içindeki gerginliğim belirgin azaldı 🙂

Ben lohusalık bitince “artık toparlandım” sanıyordum ama içimde sürekli bir tetikte olma hali kaldı; bebeğim uyusa bile ben gevşeyemiyordum. Bir gün eşim “sen eskisi gibi gülmüyorsun” deyince dank etti, bunu tek başıma taşımaya çalışmak daha çok yoruyormuş. İlk seansa gitmek zor geldi ama konuşmaya başlayınca sanki zihnimdeki düğümler biraz gevşedi, “normalleşmek” için değil “rahatlamak” için de destek alınabiliyormuş 🙂

Benim kızım 1,5 yaşına gelmişti, dışarıdan her şey yolunda görünüyordu ama ben içimde sürekli “yetersiz anne” hissiyle boğuşuyordum. Eşimle en ufak konuda tartışıp sonra saatlerce kendimi suçluyordum, bu döngü kırılmayınca “tek başıma toparlayamıyorum” dedim. Doktorumuz, bunun bazen hormonal değil tamamen zihnin yüküyle ilgili olabildiğini söyleyince psikologla görüşmeye başladım; iki üç seansta bile nefesim biraz açılmıştı. Destek alınca “ben bozukmuşum” gibi değil, “ben de insanım” gibi hissettim 🙂

Ben ilk çocuğum 3 yaşına yaklaşırken fark ettim; “çocuk büyüdü rahatlarım” diye beklerken bende tam tersi, sürekli suçluluk ve kontrol etme ihtiyacı artmıştı. Gün içinde normalim ama gece yatağa girince kalbim sıkışıyor gibi olup “ya bir şeyleri yanlış yaptıysam” döngüsüne giriyordum. Bir arkadaşımın önerisiyle önce online bir görüşme denedim, birinin beni yargılamadan dinlemesi bile omuzlarımdan yük aldı. Destek almaya karar vermek benim için “problemim çok büyük” demek değil, “ben de iyi olayım ki ev daha sakin olsun” demekti 🙂

Ben destek almaya, oğlum 2 yaşına geldiğinde “her şeye yetmeye çalışma” halim yüzünden karar verdim; dışarıdan düzenli görünüyordum ama içeride sürekli alarmdaydım. Bir gün markette minicik bir şeye ağlayınca bunun sadece yorgunluk olmadığını anladım. İlk seansa gitmek zor geldi ama konuşmaya başlayınca omuzlarımdan yük kalkmış gibi oldu; doktorumuz “anne de insan, pilin bitince şarj lazım” demişti. Bana en iyi gelen tarafı, duygularımı “ayıp” diye bastırmadan adlandırmayı öğrenmek oldu 🙂