Püre mi BLW mi? Hangisini tercih ettiniz?

Benim oğlumda ikisini karıştırarak gittik: öğlenleri püreyle başladım, akşamları da yumuşak çubuk sebzelerle BLW denedik. İlk başta çok öğürme oldu, korktum ama zamanla kontrol etmeyi öğrendi; doktorumuz “öğürme refleksi başta normal, panik yapma” demişti. Püre tarafı daha pratikti ama BLW ile kendi kendine yemeye hevesi arttı, sofrada daha keyifli oldu 🙂 Yalnız oturur pozisyon ve yumuşak kıvam konusu bende hep öncelikti.

Ben ikinci çocuğumda daha çok BLW’ye yakındım ama “tam BLW” diye kasmadım; ilk haftalar yoğurt kıvamında çorbalarla rahat ettik, sonra avuç içi kadar yumuşak köfteler, muz çubukları, avokado dilimleri derken kendi aldı yemeye başladı. Bizde püre verince daha hızlı bitiyordu ama kendi yediğinde daha az huzursuzluk oldu, sadece ortalık biraz savaş alanı gibi oluyordu 🙂 Doktorumuz “güvenli kesim ve dik oturuş” kısmını özellikle vurgulamıştı, ben de hep yanında oturup sakin kaldım.

Benim kızım 6. ayda püreyle başladı çünkü ilk günler kaşıkla daha sakin gidiyordu; ama 2-3 hafta sonra eline yumuşak brokoli, muz gibi şeyler verince hem daha keyif aldı hem de kendi kendine yeme merakı arttı 😊 Çok da “şöyle olmalı” diye kasmayınca iş kolaylaştı; püre günlerinde demir içeren şeyleri (kıyma suyu gibi) ekleyip, BLW günlerinde de çok yumuşak ve büyük parçalar seçtim. En çok dikkat ettiğim şey oturuşu ve acele etmemekti, böylece masada stresimiz azaldı.

Benim oğlum biraz kontrol delisiydi, kaşık görünce ağzını sımsıkı kapatıyordu; o yüzden biz 6,5 ay civarı daha çok BLW gibi ilerledik. Buharda yumuşatılmış tatlı patates, omlet şeritleri ve armut dilimi en az stres yaptıranlardı, püreyi de sadece çorba gibi gün kurtarıcı olarak kullandım. Doktorumuz “asıl amaç miktar değil, dokunma-çiğneme deneyimi” demişti, ben de bunu duyunca daha rahat ettim. Etraf inanılmaz batıyordu ama mama sandalyesi altına örtü serince iş kolaylaştı 🙂

Bizim evde püre hiç uzun sürmedi, çünkü benim kızım kaşığı görünce diliyle itip duruyordu; 7. aya doğru “parmak yiyecek” daha çok ilgisini çekti. Doktorumuz “boğulma riski olan yuvarlak/sert gıdalardan uzak dur, oturur pozisyonda ve yanında ol” diye tembihlemişti, ben de avokado dilimi, köfte gibi ezilebilir şeylerle başladım. İlk zamanlar yerden çok yere gitti ama kendi kendine ağzına götürmesi iştahını bayağı açtı 🙂

Benim küçük oğlan püreyi seviyordu ama hep tek kıvam olunca çabuk sıkıldı; ben de çatalla ezilmiş “taneli püre”ye geçince işimiz kolaylaştı. Sonra yumuşak köfte, omlet şeritleri gibi tutması kolay şeyleri ekledik, kendi kendine yemesi özgüvenini baya artırdı. Doktorumuz “boğulma riski” diye değil, daha çok “uygun şekil ve yumuşaklık” diye uyarıp yanımızda oturmamızı söylemişti, ben de hep gözüm üstündeydim 🙂