Sabahları ağlayarak giden çocuk

Biz de bunu oğlumun ilk aylarında yaşadık; kapıda ağlayıp bana sarılıyordu ama içeri girince 10 dakika içinde sakinleştiğini öğretmen söylemişti. Bizim işe yarayan şey “kısa veda” oldu: sarıl, öp, aynı cümleyi söyle (“yemekten sonra geliyorum”) ve uzatmadan çık. Bir de evde küçük bir rutin yaptık; çantasına minik bir mendil koyup “anne kokusu” diye anlattım, güven verdi 🙂 Birkaç hafta içinde ağlama azaldı, ben de kapı önünde oyalanmayı bırakınca daha hızlı toparladı.

Bizde de benzerini kızım 4 yaşında anaokuluna başlayınca yaşadık; özellikle pazartesi sabahları kapıda gözleri doluyordu. Evden çıkmadan “okuldan sonra birlikte parka gideceğiz” gibi net bir plan söylemek ve vedayı uzatmadan, aynı cümleyle (kısa bir sarılma + “öğle yemeğinden sonra geliyorum”) yapmak işe yaradı. Bir de çantasına küçük bir “anne mendili” koymuştuk, sıkışınca kokluyormuş, ona iyi gelmişti 🙂 Zamanla ağlaması azaldı ama sabah rutini aynı kaldıkça daha çabuk toparladı.

Benim oğlum da ilk dönem sabahları ağlayarak gidiyordu, özellikle vedayı uzattığım günler daha da zor oluyordu. Biz “kısa veda rutini” yaptık: kapıda sarıl, öp, aynı cümleyi söyle ve dön; içeride kalıp oyalamaya çalışmayınca birkaç haftada belirgin rahatladı. Bir de evden sevdiği küçük bir mendil/anahtarlık gibi “cesaret eşyası” götürmesine izin verdik, elinde bir şey olunca daha güvende hissetti 🙂 Öğretmeniyle konuşup onu kapıda hemen karşılamasını rica etmiştim, bu da çok işe yaradı.

Benim kızım kreşe başlayınca sabah ağlaması daha çok “kontrol bende değil” hissinden oluyordu; ona küçük bir görev verdik: sınıfa girince yoklamada öğretmene sticker seçmek gibi. Ayrıca evden bir “uğurlu” mendil/mini oyuncak götürmesine izin verdik, çantasının yan cebinde durunca daha rahatladı 🙂 Bir de sabahları acele ettikçe geriliyordu; 10 dakika erken kalkınca kahvaltıyı sakin yapıp evden daha yumuşak çıktık. İlk 2-3 hafta inişli çıkışlıydı ama rutine oturunca kendiliğinden azaldı.

Bizde sabah ağlaması “okul kötü”den çok uyku sersemi ve evden ayrılma anına takılmaktı. Kızıma minik bir “veda nesnesi” yaptım; bileğine taktığı küçük bir kurdeleyle gidiyordu, çıkışta birlikte çıkarıyorduk, ona iyi geldi 🙂 Bir de evden çıkmadan 5 dakika önce “az sonra ayakkabıları giyiyoruz” diye haber vermek ani kopuş hissini azalttı, öğretmeni de kapıda hemen etkinliğe yönlendirince daha çabuk toparladı. Birkaç hafta içinde azalması bizde umut verici olmuştu.

Benim oğlum sabah ağlamalarını en çok “neyle karşılaşacağım belli değil” günlerinde yapıyordu. Öğretmeniyle konuşup sınıfta onu kapıda karşılayacak bir “arkadaş seçtik”; içeri girince ilk iş o arkadaşıyla birlikte montunu asıyorlardı, geçiş daha yumuşak oldu. Bir de evden çıkmadan küçük bir “gün planı” söylüyordum: önce kahvaltı, sonra kreş, sonra park; belirsizlik azalınca ağlama da hafifledi 🙂