Sebze yemeyen çocuk için ne yaptınız?

Benim oğlum da sebzeyi tabakta görünce direkt reddediyordu, biz biraz “gizleme” yöntemiyle yol aldık. Kabak-havuç rendeleyip köfteye, mücvere ya da mercimek çorbasına ekleyince hiç fark etmedi; domates soslu makarnaya bile ıspanak karıştırdığım oldu 🙂 Bir de seçme hakkı verince daha kolay kabul etti; “brokoli mi karnabahar mı” deyince en azından birine yaklaşmaya başladı. Zorlamadım, aynı sebzeyi farklı pişirip küçük porsiyonla tekrar tekrar sundum, zamanla tadına bakmaları artıyor.

Benim kızım bir ara yeşil ne görse “ıyy” modundaydı, ben de sebzeyi ayrı yemek gibi değil de “sos” gibi sununca daha rahat yedi. Yoğurda ince doğranmış salatalık-avuç içi kadar dereotu koyup cacık gibi yaptım, yanına da çıtır ekmek; kendini atıştırmalık sanınca itiraz etmedi 🙂 Bir de fırında brokoli-karnabaharı az zeytinyağı ve baharatla hafif kızartınca “patates gibi” diye yedi, haşlanınca asla bakmıyordu. Zorlamayı bırakıp sofrada ben de keyifle yiyince zamanla merakı arttı.

Benim oğlum sebzeyi görünce ağzını kapatıyordu, biz de “dokun-oyna-tanış” yaptık; önce pazarda seçmesine izin verdim, evde yıkayıp koparmaya yardım etti, yemese bile tabağa koyduk. Sonra sebzeleri fırında baharatlayıp cips gibi kıtır yapınca (kabak, havuç, brokoli) daha hevesli denedi. Bir de çorba pürelerini çok sevmiyordu ama sebzeli bulgur pilavı ve mercimekli sebzeli makarna gibi tane tane olunca daha kabul etti. Doktorumuz “baskı yapmayın, küçük porsiyon ve tekrar deneme” demişti, bizde işe yaradı 🙂

Benim kızım 4 yaş civarı sebzeyi komple reddediyordu, biz “minik tadım” kuralı koyduk: tabağa çok küçücük bir parça koyup sadece bir kez ısırmasını rica ettim, gerisi serbestti. Baskı yapmayınca bir süre sonra kendiliğinden merak edip arttırdı. Bir de sebzeyi çıtır sevdiğini fark ettim; fırında hafif kızarmış brokoli-karnabahar gibi yaptığımda “cips” diye daha rahat yedi 🙂

Bizde en çok “çıtır” form işe yaradı; havuç ve kabak dilimlerini çok az zeytinyağıyla fırınlayıp cips gibi verdim, yanında da yoğurtlu dip sos yaptım. Kızım yemeği değil atıştırmayı sevdiği için “akşam yemeği” demeden masaya koyunca daha az direnç gösterdi 🙂 Bir de çorbanın içine sebzeyi pütürsüz blenderlayınca kokusunu bile fark etmiyordu.

Benim oğlan sebzeyi görünce kaçıyordu, ben de “renk karıştırma” yaptım: mercimek çorbasına biraz ıspanak ekleyip blenderdan geçirince rengi bile çok belli olmuyordu, tadı da yumuşuyordu. Bir de makarnanın sosuna domatesin yanına közlenmiş kırmızı biber ekleyip püre yapınca çok sevdi, “acı mı” diye korkmadı. Doktorumuz da “baskı yapmadan, sık sık küçük miktarda sunmak” daha işe yarıyor demişti, bizde gerçekten öyle oldu 🙂