Sezaryen sonrası ilk günler zor muydu?

Benim ikinci doğumum sezaryendi, ilk 2-3 gün özellikle yataktan kalkma-oturma kısmı bayağı zorlamıştı. Hemşire “kalkarken yan dönüp kollarla destek al” demişti, o yöntemle biraz daha rahat ettim. Gaz sancısı ve omuz ağrısı da bende beklemediğim kadar can sıkmıştı; kısa kısa yürümek iyi gelmişti. Dikiş yerini kuru tutup ağır işlerden uzak durunca bir haftaya belirgin toparladım 🙂

Benim oğlum sezaryenle doğdu, ilk günler en çok gaz sancısı ve omuzda biriken ağrı zorlamıştı; yürüdükçe biraz hafifledi. Hastanede karnı destekleyen korse gibi bir bant takmıştım, öksürürken-gülerken daha az çekiyordu. Tuvalete gitmek ve ilk duş gözümde büyümüştü ama yavaş yavaş, küçük adımlarla yapılınca insan cesaretleniyor 🙂

Benim kızım sezaryenle doğdu, ilk günler bende en çok dikişten ziyade “içeride çekilme” hissi ve hapşırınca/öksürünce gelen sızı zorlamıştı. Doktorumuz küçük bir yastığı karnıma bastırıp öyle öksürmemi önermişti, gerçekten rahatlatıyordu. Bir de gece emzirirken yanlış pozisyonda kalınca belim tutulmuştu; yan yatış ve “football” tutuşu işime yaramıştı 🙂

Benim sezaryenimden sonra ilk günlerde en zorlayan şey bende tuvalete ilk kalkış ve mesane hissi oldu, sanki “tam boşalmıyor” gibi garip bir baskı vardı. Hemşire bol su, sık sık ayağa kalkıp kısa kısa yürümeyi önermişti; gerçekten hareket ettikçe rahatladım. Bir de lohusa terlemesiyle üşüme aynı anda gelince kendimi çok halsiz hissetmiştim, kat kat giyinmek iyi gelmişti 🙂

Benim sezaryenden sonra ilk günlerde en çok zorlayan şey, sütüm geç gelince bebeği emzirmeye çalışırken aynı anda karnımı korumak oldu; pozisyon bulmak bayağı uğraştırdı. Yastığı karnımın üstüne koyup yan yatışla emzirince hem sızı azaldı hem de bebek daha rahat tuttu. Bir de anestezinin etkisiyle bacaklarımda tuhaf bir halsizlik vardı, kendimi “ayakta duruyorum ama tam ben değilim” gibi hissetmiştim 🙂

Benim sezaryenden sonra beni en çok şaşırtan şey ilk günlerdeki kaşıntı ve sersemlikti; anesteziden mi ilaçlardan mı bilmiyorum, geceleri uyku bölük pörçük oldu. Bir de dikiş yerinin üstüne gelen “uyuşukluk” hissi vardı, elleyince sanki başkasının karnı gibi geliyordu. Karın korsesi değil ama yüksek belli, yumuşak bir lohusa kilodu baya rahat ettirmişti. İlk hafta küçük küçük yürüyüşler yapınca hem moralim düzeldi hem de toparlanma hızlandı 🙂