Siz olsanız nasıl davranırdınız?

Ben olsam önce bir adım geri çekilip “Şu an asıl derdim ne, beni en çok ne yoruyor?” diye kendime netleştirirdim. Benim oğlumun gaz-sancı döneminde ben de her şeye aynı anda yetişmeye çalışınca daha da dağılıyordum; sonra küçük küçük rutinler oturtup yardım istemeyi öğrendim. Her konuda “tek doğru” aramak yerine, bebeğe ve size iyi geleni seçmek bence daha rahatlatıyor. Tabii konu sağlık ya da uyku-beslenme gibi kritik bir şeyse, bizim doktorumuz “içinize sinmiyorsa mutlaka kontrol edin” demişti; ben de doktorunuza danışmanızı öneririm 🙂

Ben böyle belirsiz “ne yapsam” durumlarında kendime küçük bir plan yapıyorum: önce çocuğun temel ihtiyaçları (uyku, açlık, huzursuzluk) tamam mı diye bakıp, sonra tek bir konuyu seçip onunla ilgileniyorum. Benim kızımın zorlandığı dönemlerde her şeye aynı anda yetişmeye çalışınca daha çok dağılıyordum; bir işi sadeleştirip rutine bağlayınca toparlamıştık. Bir de “hayır” demeyi öğrendiğimde nefes aldım, herkesin fikrini dinleyip hepsini uygulamaya çalışmak çok yıpratıyor 🙂

Ben böyle durumlarda önce ortamı biraz sakinleştiriyorum; ışığı kısıyorum, sesi azaltıyorum, çocuğu kucağıma alıp kısa bir “reset” yapıyoruz. Benim kızımda özellikle yorgunken her şey büyüyordu, o an karar vermek yerine 10-15 dakika sarılıp nefeslenince benim de bakışım değişiyordu. Doktorumuz “acele kararlar yerine aynı gün içinde küçük denemeler yapın” demişti; ben de tek tek deniyorum: önce su, sonra atıştırmalık, sonra kısa bir dış hava gibi. İçimde hâlâ sıkışma kalırsa da eşimle bir cümlelik net bir ihtiyaç söylüyorum, yük paylaşılınca toparlamak daha kolay oluyor 🙂

Ben böyle kararsız kaldığımda önce çocuğun tepkilerine bakıp “en az ağlatan, en çok rahatlatan” yolu seçiyorum. Benim kızımda da bazı dönemler her şeye itiraz vardı; o zaman kısa bir süre iki seçenek sunmak (mavi bardak mı kırmızı mı gibi) ortamı inanılmaz yumuşatmıştı. Bir de kendi sınırımı korumayı öğrendim; sinir yükseliyorsa güvenli bir yerde bırakıp 1-2 dakika nefes almak bile toparlatıyor 🙂

Ben olsam “mükemmelini” aramayı bırakıp en uygulanabilir olanı seçerdim. Biz de 2 yaş krizinde çok savrulmuştuk; doktorumuz “önce rutini sabitleyin, gerisi daha kolay gelir” demişti, gerçekten de aynı uyku-saati ve aynı akşam akışı bizi rahatlattı. Bir de kendime kural koymuştum: sinirim yükselince hemen tepki vermek yerine 10 saniye durup nefes almak, ortamı bir anda yumuşatıyor 🙂

Ben olsam tek seferde büyük karar vermeye çalışmazdım; 1 hafta “deneme dönemi” gibi görüp küçük adımlarla ilerlerdim. Bizde de oğlumun uyku-iştah düzeni bir ara iyice şaşmıştı, her gün aynı iki şeyi sabit tutunca (uyku saati ve yemek rutini) geri kalanını daha kolay ayarladık. Bir de kendime “bugün sadece bunu toparlasam yeter” diye tek hedef koymak çok rahatlatmıştı 🙂