Sürekli ağlama isteği normal mi?

Ay ben de lohusayken durup dururken ağlıyordum, özellikle akşamüstleri bir bastırıyordu sanki içim taşmış gibi. Bende uykusuzluk ve hormonlar çok etkiliydi; bir de “her şeye yetişmeliyim” baskısı eklenince gözüm doluyordu. Doktorumuz “ilk haftalarda dalgalanma çok sık, ama uzun sürer ya da günlük hayatı çok zorlar hale gelirse destek almak iyi gelir” demişti. Benim için en işe yarayan şey, birinin bebeği yarım saat alıp bana duş ve sıcak bir çay molası verdirmesiydi 🙂

Benim oğlumdan sonra ilk 2 hafta sanki duygularımın freni boşalmış gibiydi, bir anda gözlerim dolup duruyordu. Bende en çok “yalnız kalınca” ve ev sessizleşince tetikleniyordu; gün içinde azıcık yürüyüş ve biriyle iki laf etmek iyi gelmişti. Ebe de “ilk günlerde iniş çıkışlar sık görülür ama uzun sürerse destek almak iyi olur” demişti, ben de kontrol randevusunda mutlaka söyledim. Eğer ağlama hali gün geçtikçe ağırlaşıyorsa ya da bebeğe bakmayı zorlaştırıyorsa bir uzmana danışmak gerçekten rahatlatıyor 🌿

Benim ikinci doğumdan sonra ilk günler ağlama isteği daha çok “yetişemiyorum” hissiyle gelmişti, bebek uyuyunca bile içim sıkışıyordu. Doktorumuz bunun lohusalıkta hormon iniş çıkışı ve yorgunlukla artabildiğini, ama haftalar geçtikçe hafiflemesi gerektiğini söylemişti. Bana iyi gelen şey, gün içinde kısa bir duş alıp saçımı toplamak ve birine (eşime/ablama) “şu an çok doluyum” deyip biraz yükü paylaşmaktı. Eğer ağlama atakları uzuyor, kendine zarar verme düşünceleri eşlik ediyorsa geciktirmeden bir uzmana görünmek içimi rahatlatmıştı. 🙂

Benim kızım doğduktan sonra ilk hafta ben de reklamda bile gözlerim doluyordu, sanki her şeye aşırı hassaslaşmıştım. Bende en çok emzirmede zorlanınca ve “iyi anne olabilecek miyim” baskısı tetikliyordu, kısa bir duş alıp saçımı kurutunca bile biraz toparlıyordum. Ebe “bedenin doğumdan çıkıyor, ruhun da ayar arıyor” demişti; dinlenme ve kan şekeri düşünce daha çok artabiliyor. Eğer günler geçtikçe ağırlaşıp keyif alamama, panik ya da bebeğe karşı kopukluk gibi hisler de eklenirse bir uzmana anlatmak içini rahatlatıyor. 🙂

Ben ilk doğumdan sonra üçüncü günden itibaren “durduk yere” ağlama atakları yaşadım, özellikle misafir kalabalığı dağılıp ev sessizleşince daha da artıyordu. Ebe “lohusa hüznü” gibi dalgalanmalar olabiliyor, uykusuzluk ve kan kaybı da duyguları iyice oynatıyor demişti. Bana iyi gelen şey, birine açık açık “şu an çok hassasım” deyip bebeği 20 dakika eşime bırakıp duş almak ve kısa bir yürüyüş yapmaktı. Eğer günler geçmesine rağmen hiç hafiflemiyorsa ya da bebeğe bakmayı bile zorlaştırıyorsa, bir uzmana görünmek gerçekten iç rahatlatıyor 🙂

Benim oğlumdan sonra bende ağlama isteği en çok sütüm gecikince ve “ya yetmezse” diye düşününce gelmişti; aslında hormon + uykusuzluk birleşince gözyaşı çok kolay akıyor. Bir de ev dağınık kalınca kendime kızdığım anlarda daha da tetikleniyordu. Ebe “ilk haftalarda iniş çıkış çok görülür ama günlük işlevi bozacak kadar uzarsa destek almak iyi gelir” demişti, ben de eşime net görev verince biraz rahatlamıştım 🙂