Sürekli endişe hali ne zaman azaldı?

Ben Esra, iki çocuk annesiyim; bende o “ya bir şey olursa” endişesi özellikle ilk 6 ay çok yoğundu. Kızım 1 yaşına yaklaşınca rutin oturup uyku biraz düzene girince zihnim de yavaş yavaş sakinledi, ama tamamen bitmedi. Doktorumuz bunun lohusalıkla birlikte dalgalanabileceğini söylemişti; ben de kısa yürüyüş, kafeini azaltma ve duygu boşaltmak için yazı yazınca belirgin rahatlamıştım 🙂 Tek başıma kalınca büyüyordu, birisiyle konuşunca küçülüyordu.

Ben Derya, tek çocuk annesiyim; bende sürekli tetikte olma hali en çok lohusalığın ilk aylarında vardı, gece nefesini dinleyip duruyordum. 3-4. aydan sonra günlük bir düzen oturunca ve dışarıda kısa kısa yalnız kalmayı tekrar deneyince zihnim biraz gevşedi. Doktorumuz “kendine de bakım ekleyin, uyku bölünmesi kaygıyı büyütür” demişti; ben de eşimle vardiya gibi uyuyunca belirgin rahatladım 🙂

Ben Zeynep, ilk bebeğimde endişe bende daha çok “ya yeterince iyi anne olamıyorsam” tarafındaydı; gece uyanınca bir sürü senaryo kuruyordum. Bizde dönüm noktası, kendime küçücük molalar koyduğum (10 dk duş, kısa yürüyüş) ve haber/olumsuz içerik tüketimini azalttığım dönem oldu; 8-9. ay gibi belirgin hafifledi. Doktorumuz da “uykusuzluk ve yalnız kalmak kaygıyı büyütür” demişti, eşimle nöbetleşe uyanmaya geçince kafam biraz sakinleşti 🙂

Ben Elif, oğlumda endişe bende daha çok “her şeyi kontrol etmeliyim” diye kendini gösterdi; evde sessizlik olunca bile panik oluyordum. Doktorumuz “uykusuzluk ve açlık kaygıyı büyütür” demişti, ben de azıcık destek alıp bir gece deliksiz uyuyunca bile zihnim toparlanmıştı. Bizde 8-9. ay gibi, hareketlenip kendi kendine oyalanmaya başlayınca ve ben de gün içinde 10 dakika bile olsa yürüyüşe çıkınca belirgin azaldı 🙂

Ben Aslı, bende endişe en çok “ya bir şeyi kaçırırsam” şeklindeydi; her ağlamayı hastalık belirtisi sanıp Google’a gömülüyordum. Kızım 7-8 aylıkken ek gıdayı, uykuyu biraz düzene sokunca zihnim de toparladı; sanki günün akışı oturunca panik azalıyor. Bir de kan tahlillerimden demir-vitamin düşüklüğü çıkmıştı, doktorumuz “bunlar da kaygıyı artırabiliyor” demişti; takviyelerle biraz daha sakinledim 🙂

Ben Merve, benim oğlumda endişe daha çok “ya yanlış bir şey yaparsam” diye kendini belli etti; özellikle beslenme ve uyku düzeni konusunda sürekli kendimi suçluyordum. 5-6. aydan sonra günlük rutin oturdukça ve her gün aynı şeylerin “normal” olduğunu gördükçe içim belirgin şekilde rahatladı. Doktorumuz “kendine de bebek gibi bakım ver, uykusuzluk kaygıyı büyütüyor” demişti; gerçekten bir iki saat bile kesintisiz uyuyunca zihnim toparlanıyordu 🙂