Tecrübelerinize ihtiyacım var

Ben iki çocuk annesiyim, ikisinde de en çok işime yarayan şey rutin oldu: uyku, beslenme ve oyun saatleri az çok oturunca evin havası bile değişti. Gaz sancısı döneminde doktorumuz masajı ve sık sık gaz çıkarma molalarını önermişti; bizde işe yaramıştı. Gelişim konusunda da kıyas yapmayı bıraktığımda rahatladım, çünkü benim oğlan geç yürüdü ama bir anda açıldı. Sen de kendine yüklenme, “yetişemiyorum” hissi anneliğin en normal tarafı bence 🙂

Benim oğlum ilk aylarda inanılmaz huzursuzdu, meğer gün içinde fazla uyarılıyormuş; ışığı biraz kısınca, sesi azaltınca ve akşamüstü kısa bir dışarı yürüyüşü ekleyince belirgin rahatladı. Bizde “az eşya, az ses” gerçekten işe yaradı, özellikle uykuya geçişte. Bir de kendime küçük molalar koymayı öğrendim; 10 dakika sıcak duş bile günün geri kalanını toparlıyordu 🙂

Benim kızım 6-7 aylıkken bir dönem durduk yere çok ağlıyordu, biz de “gaz mı, diş mi” diye şaşırmıştık. Doktorumuz “büyüme atağı ve yorgunluk üst üste gelince huysuzluk artabilir” demişti; ben de gündüz uykularını kaçırmamaya, akşamı daha sakin geçirmeye odaklandım. Bir de kucağa alışır mı diye korkuyordum ama kısa kısa temas ve taşıma onu inanılmaz rahatlattı, bir süre sonra kendi kendine de oyalanmaya başladı 🙂

Benim oğlum 9. ayında birden “yapışık” oldu, kucağımdan inmek istemiyordu; sonradan ayrılık kaygısı dönemiymiş, ben de evde peşimden gelmesine izin verip kısa kısa “şimdi mutfağa gidiyorum, geliyorum” diye haber verince yavaş yavaş rahatladı. Bir de o ara uyku düzeni bozulunca her şey büyüyordu, gündüz uykusunu 15-20 dk uzatmak bile akşamı toparladı. Doktorumuz “bazı dönemler gelişim sıçramasıyla daha talepkâr olabilir” demişti, ben de kendimi suçlamayı bırakınca daha kolay geçti 🙂

Benim kızım 2 yaş civarında geceleri sık uyanıp “anne burda mı” diye kontrol eder olmuştu; meğer gündüz yaşadığı değişiklikler (kreş, misafir, kalabalık) geceye taşıyormuş. Bizde işe yarayan şey, yatmadan önce aynı kısa ritüel oldu: ılık banyo, loş ışık, iki kitap ve aynı ninni 😊 Bir de gündüz “yalnız kalma” oyunları oynayıp önce 1-2 dakikayla başlayarak mesafeyi yavaş yavaş uzatınca daha güvende hissetti. Tabii her çocuk farklı, ama sakin ve tutarlı kalınca birkaç haftada belirgin rahatlama görmüştük.

Benim oğlum 18 aylıkken her şeyde “ben yapacağım” krizlerine girmişti; meğer bağımsızlık denemesiymiş, ben de seçenek sununca (kırmızı bardak mı mavi mi) ortam daha çabuk sakinleşti. Beslenmede de reddetmeler olmuştu, tabakta çok az koyup kendi almasına izin verince daha iyi ilerledi. Bir de ben o dönem kendi uykumu toparlamaya çalıştım; ben dinlenince onun huysuzluğu da daha yönetilebilir oldu 🙂