"Yalnız değilsin" demek istiyorum

Benim oğlumun kolik döneminde geceleri tek başıma sallarken “kimse anlamıyor” diye çok ağladığımı hatırlıyorum. Sonra şunu fark ettim: Hepimiz bazen dağılıyoruz, bu anneliğin “kötü” olduğumuz anlamına gelmiyor. Küçük küçük nefes molaları, bir bardak su içmek, 5 dakika balkona çıkmak bile insanı toparlıyor. Burada yazman bile büyük bir adım, yalnız değilsin 🌿

Ben Esra, iki çocuk annesiyim; ikinci lohusalığımda ev sessizken içimde fırtınalar kopuyordu ve “neden herkes benden daha güçlü” diye kendimi yedim. Sonra küçük küçük toparlanmayı öğrendim: 10 dakikalık duş, sıcak bir çay, bebek uyurken kendime “şu an elimden gelen bu” demek bile iyi geldi. Kimse her an iyi olmak zorunda değil, annelik bazen sadece günü kazasız kapatmak. Burada yazdıkça hafiflediğimi çok net hatırlıyorum 🙂

Ben Derya, bir çocuk annesiyim; doğumdan sonra ilk aylar “ben mi beceremiyorum” diye içten içe suçluluk yaşadım. Sonra aynı şeyleri yaşayan anneleri okuyunca omzumdan yük kalktı, demek ki mesele benim yetersizliğim değilmiş. Küçük bir rutin (sıcak duş, 10 dk nefes, kısa yürüyüş) bile günün rengini değiştiriyor, insanın toparlanmasına yardım ediyor 🙂 Burada yazdıkça yalnızlık hissi azalıyor, gerçekten aynı yoldan geçen çok kişi var.

Ben Zeynep, üç yaşında bir kız annesiyim; ilk yıl “bugün de zor geçti” diye içimden geçirip yatağa yığıldığım çok gün oldu. Bizde işe yarayan şey, çıtayı biraz düşürmekti: ev dağınık kalsın, yemek basit olsun, ben de nefes alayım. Doktorumuz “anne iyi olursa bebek de rahatlar” demişti, o cümleyi hep kendime hatırlatıyorum. Burada yazmak bile insanı hafifletiyor, aynı yollardan geçen kocaman bir ekip var 💛

Ben Aslı, 7 aylık bir oğlan annesiyim; özellikle uykusuz gecelerde “herkesin evi düzenli, ben dağıldım” hissi çok üstüme gelmişti. Sonra doktorumuz “anne de insan, kapasitenin bittiği yerde destek şart” deyince kendime daha yumuşak davranmayı öğrendim. Bir gün bile sadece duş alıp pijamayla kalmak, günü “tamamladım” saymak bazen en büyük başarı oluyor 🙂

Ben Elif, 5 yaşında bir kız ve 10 aylık bir oğlan annesiyim; ikinci bebeğimde “ilkinde daha iyiydim, şimdi dağıldım” diye kendimi çok hırpaladım. Sonra fark ettim ki güç dediğimiz şey bazen sadece bugünü atlatmak, duş alıp temiz bir tişört giymek bile olabiliyor. Ev dağınık kaldıysa kaldı; çocuklar büyürken kimse vitrinde yaşamıyor 😊

Ben Seda, 2 yaşında bir oğlan annesiyim; lohusalığın ilk haftalarında herkes “anne oldun, mutlu ol” derken ben içten içe boşluk ve yalnızlık hissetmiştim. Bizde en çok işe yarayan şey, “bugün sadece bebeği ve kendimi yaşattım”ı başarı saymak oldu. Ev dağınık kaldıysa kaldı, yemek basitse basit; o gün iyi hissetmek daha kıymetliydi 😊