Yalnız kaldığımda daha çok kaygılanıyorum

Ben de ikinci doğumdan sonra ev sessizleşince kafamın içi daha çok konuşmaya başlamıştı, özellikle çocuklar uyuyunca kaygı dalga gibi geliyordu. Bana iyi gelen şey, “şu an güvendeyiz” diye kendime kısa bir rutin yapmak; 5 dakika nefes egzersizi + ılık duş gibi küçük şeylerdi. Doktorumuz kesin bir şey demeden, uykusuzluk ve hormonların bunu artırabileceğini söylemişti; ben de uyku toparlayınca biraz hafifledi. Yalnız kalınca zihnin boşluğu doldurması çok normal, kendini suçlama 🌿

Ay benzerini ben de lohusalıkta yaşadım; evde tek kalınca sanki kontrol bende değilmiş gibi bir gerginlik çöküyordu. Bana iyi gelen şey, yalnız kalacağım zamanlara minicik bir rutin koymak oldu: bir fincan ıhlamur, kısa bir duş, sonra da 10 dakika nefes egzersizi gibi. Bir de “kaygı geldiğinde hemen bir işe sarılma” yerine, not defterine aklımdan geçenleri yazınca düşünceler biraz hız kesiyordu. Çok uzadığında doktorumuz “uyku ve kan değerleri de kaygıyı artırabilir” deyip genel bir kontrol önermişti, ben de kendimi daha güvende hissetmiştim 🙂

Benim oğlum 1 yaş civarıyken eşim vardiyaya geçince evde tek kalınca kalbim daha hızlı atıyordu, sanki “bir şey olacak” hissi gelip duruyordu. Doktorumuz bunun bazen yorgunluk ve uykusuzlukla büyüyen bir kaygı döngüsü olabileceğini söylemişti; ben de o anlarda küçük rutinler yaptım (ılık duş, bitki çayı, hafif bir dizi açmak) ve biraz toparladı. Bir de aklımda dönüp duran şeyleri 3-4 madde not alınca kafamın içi sakinleşiyordu 🙂

Benim kızım yenidoğanken eşim işe gidince ev bir anda “fazla sessiz” geliyordu ve o sessizlikte kaygım büyüyordu; sanki zihnim olası senaryolar üretmeye başlıyordu. Bana iyi gelen şey, yalnız kalmadan önce küçük bir rutin yapmak oldu: sıcak duş, sevdiğim bir dizi açmak ya da balkonda 5 dakika nefes egzersizi gibi. Bir de telefonu kenara bırakınca daha az tetiklendiğimi fark ettim, özellikle haber/mesaj trafiği bende kaygıyı artırıyordu. Zamanla, yalnız kalmayı “tehlike” değil “dinlenme alanı” gibi çerçeveleyince belirgin şekilde hafifledi 🙂

Benim oğlum 3 yaşına gelince ben de yalnız kaldığım anlarda kaygım arttı; sanki gün boyu koşturmanın adrenalini bir anda kesiliyor ve zihnim boşluğu “endişe”yle dolduruyordu. Bana en çok iyi gelen şey, yalnız kalacağım zamanlara minicik bir rutin koymak oldu: çay koyup bir sayfa kitap okumak ya da kısa bir yürüyüş gibi. Bir de evde tekken kulaklıkla hafif bir podcast açınca beynim “tehlike var” modundan daha kolay çıkıyordu 🙂

Benim küçük oğlan 6 aylıkken ben de yalnız kalınca kaygım yükseliyordu; gündüz idare ettiğim her şey akşam sakinleşince üstüme çöküyordu. Bana en çok “planlı bir rutin” iyi geldi: bir çay koyup 10 dakika balkonda nefes, sonra kısa bir dizi ya da örgü gibi eli oyalayan bir şey. Bir de doktorumuz, kafeini azaltıp kan şekerini çok düşürmemeyi önermişti; aç ve uykusuz kalınca bende daha çok tetikleniyordu. Gün içinde birine iki satır mesaj atmak bile “bağlıyım” hissi verip rahatlatmıştı 🙂