Yemek yerken oyalanan çocuk

Benim oğlum da tam bir “sofrada hikâye anlatma” ustasıydı, bir lokma alıp beş dakika bekletiyordu. Bizde işe yarayan şey süre koymak oldu: “Yemek 20 dakika sofrada” deyip uzatmadan topluyordum, sonra ara öğünde tekrar sunuyordum. Masada oyuncak, ekran hiç olmadı; o kaldırılınca dikkati baya toparladı. Bir de porsiyonu küçültünce gözünde dağ gibi büyümüyor, daha rahat bitiriyor 🙂

Bizde de küçük olan masada kalkıp dolaşmaya çok meyilliydi; ben tabağı “az ama sık” yaptım, bitince ikinciyi ekledim, gözünde büyümeyince daha rahat yedi. Bir de dikkat dağıtan her şeyi kaldırdım; oyuncak, ekran, hatta masada fazladan çatal bile olunca onunla oyalanıyordu. Doktorumuz “yemeği eğlenceye çevirmeden, rutini koruyun” demişti; ben de konuşmayı minimumda tutup sakin kaldıkça sürenin kısaldığını gördüm 🙂

Benim kızım da yemek sırasında oyalanınca biz “sofra rutini” yaptık; masaya oturmadan önce tuvalet-su-oyuncak işleri bitiyor, masaya oyuncak gelmiyor. Dikkati dağılıyorsa konuşmayı azaltıp önüne küçük porsiyon, yanında yoğurt gibi sevdiği bir eşlikçi koyuyorum, kendi kendine toparlıyor. Bir de çok aç değilken masaya oturtunca uzuyor, ara öğünü biraz erkene çekince ana öğünde daha derli toplu yiyor 😊

Benim oğlum da lokmayı ağzında çevirip dururdu, bizde en çok işe yarayan şey ortamı sakinleştirmek oldu; televizyonu kapatıp masaya sadece tabak-kaşık bıraktım. Bir de “ilk 5 dakika ısınma” gibi düşündüm, acele ettirmeden küçük lokmalarla başlayınca daha az oyalanıyordu. Yemek uzarsa sofrayı topluyorum, sonra bir sonraki öğünde tekrar deniyoruz; arada atıştırmalıkla süreyi uzatınca daha da dağılıyordu 🙂

Bizim evde de yemek “uzayan bir proje” gibiydi; benim kızım çatalı elinde çevirip durunca tabağı onun seçmesine izin vermeye başladım (makarna mı yoğurt mu gibi iki seçenek). Bir de minik görevler verdim, “peçeteleri sen koy” ya da “salatayı karıştır” deyince masaya daha hevesli oturdu. Yavaşladığında baskı yapmayıp “karnın dolduysa kaldırıyorum” dedim, iki-üç denemeden sonra oyalanma azaldı 🙂

Benim kızım da 3 yaş civarı sofrada oyalanmayı iyice alışkanlık yapmıştı; biz “yemek sadece masada” kuralını yumuşakça oturttuk. Masada oyalanıp kalkarsa tabak kaldırıp bir sonraki öğüne kadar atıştırmalık vermedim, ilk günler zorlandı ama sonra ritmi anladı. Bir de çok aç değilken oturtunca uzuyordu; küçük bir ara öğünle dengeleyip ana öğünde daha rahat yedi. 😊