Yemekle ödüllendirme doğru mu?

Ben iki çocuk annesi Elif’im, bizde de bir ara “yemeğini bitirirsen tatlı” dönemi olmuştu ve fark ettim ki tatlı daha cazip, yemek daha “ceza” gibi görünmeye başladı. Sonra doktorumuz “yemek ödül olunca iştah sinyalleri karışabiliyor” demişti, biz de ödülü yemekten bağımsız tuttuk. Mesela sofradan sonra birlikte kitap okumak, çıkartma yapıştırmak gibi küçük şeyler daha iyi yürüdü. Tatlıyı da bazen menünün bir parçası gibi, pazarlık yapmadan verince krizler azaldı 😊

Ben Derya, 3 yaşında oğlan annesiyim; bizde “yemeğini yersen çikolata” deyince çocuk ana yemeği zorunluluk gibi görmeye başlamıştı, iş daha da uzuyordu. Sonra ödülü yemekten ayırdım: masaya oturup denemesi bile yeterliydi, bazen ödül park, bazen birlikte sticker yapıştırma oldu. Doktorumuz da “yemek üzerinden pazarlık iştahı değil inadı büyütür” gibi uyarmıştı, ben de o günden sonra tatlıyı ayrı günlerde, ayrı zamanda verdim 🍏

Ben Aslı, 5 yaşında kız annesiyim; biz de bir dönem “aferin hadi bir kurabiye” yapınca kızım her seferinde pazarlığa girmeye başladı. Sonra doktorumuz “yemek nötr kalsın, ödül başka yerden gelsin” gibi anlatmıştı, biz de çıkartma tablosu ve birlikte parka gitme gibi şeylere döndük. Yemek masası daha sakinleşti, özellikle sebzeyi “ödül için” değil “tadına alıştıkça” yemeye başladı 🙂

Ben Zeynep, 4 yaşında oğlan annesiyim; bizde “yemek yersen dondurma” işi bir süre sonra dondurmayı daha değerli yaptı, ana yemek de arada geçiştirilmesi gereken şey gibi kaldı. Sonra ödülü yemekten çıkarıp “yemekten sonra birlikte parka iniyoruz” gibi aktivitelere çevirdim, sofradaki gerilim baya azaldı. Tatlıyı da “haftada bir gün tatlı günü” gibi daha rutin bir şeye bağlayınca pazarlıklar kendiliğinden söndü 🙂

Ben Merve, 6 yaşında kız annesiyim; bizde de bir ara yemekle ödül işine kayınca kızım açlık-tokluk sinyallerini karıştırmaya başladı, “ödül” varsa yerim yoksa bırakırım moduna girdi. Sonra evde tatlıyı ödül gibi değil de ara sıra menünün normal parçası gibi sundum, ana yemeği de küçük porsiyonlarla rahat bıraktım. Bir de sofrada “kaç kaşık yedin” yerine “karnın doydu mu” diline dönünce gerilim azaldı 🙂

Ben Sibel, 2,5 yaşında oğlan annesiyim; bizde “yemeğini bitirince bisküvi” dediğim günler oldu ama sonra oğlum her lokmada gözü ödülde kalmaya başladı. Onun yerine “yemekten sonra meyve var” gibi rutin kurunca daha sakin ilerledik, meyve de ödül gibi değil günün parçası oldu. Bir de ödül vereceksem yiyecek yerine park, sticker ya da birlikte oyun seçiyorum; yemek masası daha az gerilimli oluyor 🙂