Yeni doğanla konuşmak, şarkı söylemek işe yarıyor mu?

Benim oğlum yenidoğanken sürekli konuşup ninni mırıldanıyordum; anlamıyor gibi dursa da sesimi duyunca gözleriyle beni arayıp daha çabuk sakinleşiyordu. Doktorumuz da “ritim ve tanıdık ses bebeğe güven verir” demişti, ben de özellikle banyo sonrası ve uykuya geçişte çok faydasını gördüm. Bir de gün içinde yaptığım şeyleri anlatır gibi konuşunca sanki aramızdaki bağ daha hızlı oturdu, ben de daha az yalnız hissettim 🙂

Benim kızım ilk haftalarda sürekli irkiliyordu, özellikle akşamüstü. Ben de alt değiştirirken aynı cümleleri hep aynı tonda söylüyordum, bir süre sonra o rutin sesi duyunca daha az huzursuzlandı. Şarkı söylemekten çok, sakin bir ritim tutturunca (hafif mırıldanma gibi) emmesi de daha düzenli oluyordu, sanki ortam “güvenli” mesajı alıyordu 😊

Benim minik prematüreydi, kuvözden çıkınca evde en çok benim sesime tepki verdiğini fark ettim. Özellikle banyo sonrası gerginleşince yavaşça şarkı mırıldanınca nefesi daha düzenli oluyor, emmeye geçişi kolaylaşıyordu. Bir de gün içinde aynı kısa tekerlemeyi tekrarlayınca sanki rutini anlar gibi daha çabuk gevşiyordu 🙂

Ben iki bebeğimde de fark ettim, yeni doğan döneminde kelimeden çok ritim ve ton işe yarıyor. Özellikle emzirirken aynı melodiyi mırıldanınca bedenleri daha hızlı gevşiyor, uykuları daha kolay geliyor gibi olmuştu 🙂 Doktorumuz “sakin ve tekrar eden sesler bebeğe güven hissi verebilir” demişti, ben de gün içinde kısa kısa anlatır gibi konuşmayı rutin yaptım. Bir de babasının sesi kalın olduğu için akşamları o konuşunca daha çabuk duruldukları çok olmuştu.

Benim oğlumda ilk ay “sohbet” kısmı çok işe yaradı; bez değiştirirken adım adım ne yaptığımı anlatınca daha az gerildi, sanki ne olacağını biliyor gibi sakin kaldı. Şarkı konusunda da sesim güzel değil ama aynı iki ninniyi sürekli tekrarlayınca uykuya geçişi hızlandı. Doktorumuz “kelimeden çok sesin güven vermesi” demişti, ben de bunu birebir hissettim 🙂

Benim kızımda en net farkı “sessizliği doldurunca” gördüm; ev çok sessizken daha huzursuz oluyordu, ben günlük şeyleri anlatıp arada hafifçe şarkı mırıldanınca gevşiyordu. Doktorumuz “anlamasa da sesin güven sinyali gibi” demişti, ben de özellikle gaz sancısı tuttuğunda aynı yumuşak tonda konuşup nefesimi yavaşlatınca ona da geçtiğini hissettim. Bir de babasının sesi daha kalın ya, onu duyunca gözlerini daha uzun süre açık tutup dinler gibi oluyordu 🙂