Yüksek seslerden korkan bebek normal mi?

Benim oğlum da 6-7 aylıkken kapı çarpması, blender sesi gibi ani seslerde irkilip ağlıyordu, bir dönem baya belirgindi. Doktorumuz bunun çoğu bebekte görülen bir “irkilme/refleks” olabileceğini, zamanla seslere alıştıkça azaldığını söylemişti. Biz evde sesi birden yükseltmemeye çalıştık, korktuğunda da kucağa alıp sakin bir sesle konuşunca daha çabuk toparlıyordu 😊. Şimdi 1,5 yaşında; hâlâ çok ani pat diye seslerde zıplıyor ama eskisi gibi paniklemiyor.

Benim kızım da özellikle 5. aydan sonra ani seslerde (elektrik süpürgesi değil de birden pat diye çıkan sesler) kollarını iki yana açıp irkilirdi, bazen de hemen bana sarılmak isterdi. Biz ortamı mümkün olduğunca sakinleştirip, ses gelince “korkacak bir şey yok” diye yumuşak sesle eşlik edince zamanla daha çabuk toparlamaya başladı. Bir de gündüz uykusunu çok bölünce daha hassas oluyordu, dinlenince tepkisi azalıyordu. Büyüdükçe bu irkilme hâli belirgin şekilde hafifledi 🙂

Bizim küçük de 4-5 aylıkken tencere kapağı düşünce sanki deprem olmuş gibi sıçrayıp hemen bana yapışıyordu. Ben o dönem sesleri tamamen kısmak yerine, yavaş yavaş alıştırmaya çalıştım; mesela süpürgeyi önce başka odada açıp sonra yanına götürdüm, sesin “gelip geçtiğini” görünce daha rahatladı. Doktorumuz “bazı bebekler daha hassas işitiyor gibi olur, özellikle uykusuzken daha tepkisel olabilir” demişti. Zamanla 10-11 ay gibi belirgin şekilde azaldı 🙂

Benim oğlum 8 aylıkken özellikle kalabalık ortamlarda aniden yükselen seslerde hemen yüzünü buruşturup ağlamaklı oluyordu, evdeki rutin seslere ise pek tepki vermiyordu. Biz “tam sessizlik” yapmadık; gündelik yaşam sesleri kalsın ama ani pat diye sesleri azaltalım diye dikkat ettik, zamanla kendiliğinden hafifledi. Doktorumuz da bazı bebeklerin duyusal olarak daha hassas olabildiğini, bunun çoğu zaman dönemsel olduğunu söylemişti. Ben sarılınca sakinleşmesi ve kısa sürede normale dönmesi bana hep iyiye işaret gibi gelmişti 🙂

Benim kızım 10 aylıkken özellikle saç kurutma makinesi ve mutfaktaki davlumbaz açılınca yüzü gerilip hemen kucağıma gelmek isterdi. Biz o zaman “ses geldi, geçti” diye sakin bir tonla konuşup onu kucağımda sallayarak güvende hissettirmeye çalıştık; panikleyince daha çok korkuyordu. Zamanla aynı seslere alıştı, hatta şimdi 2 yaşında kendi “vıınn” diye taklit ediyor 🙂 Doktorumuz da bazı bebeklerin duyusal olarak daha hassas olabildiğini, genelde büyüdükçe yumuşadığını söylemişti.

Benim kızım 9. ay civarı özellikle düdüklü tencerenin buhar sesiyle ve sokakta korna duyunca irkilip donup kalıyordu, sonra da bacaklarını bana dolardı. Biz ses gelince “Bu sadece korna, geçti” diye sakin bir tonla anlatıp kucağımda biraz sallayınca daha çabuk toparlamaya başladı. Doktorumuz “bazı bebekler duyusal olarak daha hassas olabiliyor, zamanla alışıyorlar” demişti; bizde 1 yaşa doğru belirgin şekilde azaldı 🙂