Zor bir deneyimden sonra güçlenmek

Benim ikinci doğumum bayağı zorlu geçmişti; lohusalıkta hem uykusuzluk hem de “yetemiyorum” hissi üstüme çökmüştü. Sonra şunu fark ettim: Her şeyi tek başıma yapmaya çalıştıkça daha çok dağılıyorum; yardım istemek zayıflık değilmiş. Biz evde işleri “olsa iyi olur” ve “şart” diye ayırdık, şart olanlar dışında kendime yüklenmeyi bıraktım. Bir de her gün 10 dakika bile olsa duş, temiz pijama ve kısa bir yürüyüş bana “ben hâlâ buradayım” duygusunu geri getirdi 🙂

Benim oğlum 6 aylıkken kısa süreli bir hastane sürecimiz oldu, o günler bana “kontrol edemediğin şeyler var” gerçeğini acı ama öğretici şekilde gösterdi. Eve dönünce her şeyi mükemmel yapma derdini bıraktım; küçük rutinler kurdum, gün içinde 10 dakika bile olsa kendime nefes alanı açtım. Zamanla şunu fark ettim: Güçlenmek bazen daha sert olmak değil, yardım istemeyi ve sınır koymayı öğrenmekmiş. Bir de yaşadıklarımı yazıya dökmek bana iyi gelmişti, sanki kafamın içi toparlanıyordu 🙂

Benim kızım 2 yaşındayken bir gece havale şüphesiyle acile koşturmuştuk, o an dünyanın durduğunu sandım. Sonra doktorumuz “Panik olunca nefesin bile çocuğa geçiyor” gibi bir şey demişti; ben de küçük küçük rutinler kurup sakin kalmayı öğrendim. O süreçten sonra yardım istemeyi zayıflık değil, anneliğin parçası gibi görmeye başladım; eşime, anneme görev dağıttım. Şimdi geriye bakınca en büyük güçlenme, “her şeyi ben yapacağım” inadını bırakmak oldu 🙂

Benim kızım 10 aylıkken ciddi bir alerji atağı gibi bir şey yaşadık; yüzü kızardı, ben elim ayağım titreyerek ambulansı bekledim. O günlerden sonra evde “acil durum çantası” hazırladım, kimseye nazlanmadan yardım istemeyi öğrendim ve suçluluk hissini biraz olsun bıraktım. Doktorumuz “Sakin kalmaya çalış, not al ve adım adım ilerle” demişti; ben de küçük rutinler kurunca toparlandım. Şimdi geriye dönüp bakınca, o korku beni daha planlı ve daha yumuşak bir anne yaptı. 🌿

Benim oğlum yenidoğanken emzirme bir türlü yoluna girmedi, meme ucu yaraları ve sürekli ağlama derken “ben beceremiyorum” diye içten içe çökmüştüm. Sonra ebe “bazen mesele süt değil, pozisyon ve sakinlik” demişti; ben de küçük küçük adımlarla ilerledim, bir öğün iyi geçse onu başarı saydım. O süreçten sonra yardım istemeyi öğrendim, evin düzenini değil bebeğin ve benim iyi oluşumu öne aldım. Şimdi geriye bakınca en çok da kendime daha şefkatli olmayı öğrendiğim için güçlendiğimi hissediyorum 🙂

Benim oğlum 1 yaşına yaklaşırken gündüz uykularını tamamen reddetmişti; ben de “düzen kuramadım” diye kendimi yiyip bitiriyordum. Sonra doktorumuz bunu dönemsel olabileceğini söyleyince, “mükemmel program” peşini bıraktım ve kendi enerjimi korumaya odaklandım. Uykusuzlukla başa çıkmak için evde işleri azaltıp destek istemeyi öğrendim, en büyük güçlenme de bu oldu 🙂

Benim oğlum 3 yaşındayken bir dönem geceleri öyle sık uyanıyordu ki, ben de gün içinde en ufak şeye patlayacak hale gelmiştim. Bir akşam “ben iyi değilim” deyip eşimle nöbetleşe uyumaya başladık; haftada bir de annem gelip 2 saat çocukla yürüyüşe çıkarıyordu, ben sadece duş alıp uzanıyordum. O küçücük molalar toparlanmamı sağladı; sonra fark ettim ki güçlü olmak, hep ayakta kalmak değil, yardım istemeyi öğrenmekmiş 🙂