Zor bir gün geçiren annelere bir mesaj

Ben de bazı günler “bugün hiçbir şey yetişmedi” diye yatağa yığılmıştım; o günlerde kendime tek hedef koydum: çocuklar doydu mu, ben biraz nefes aldım mı, tamam. Benim oğlumun huysuz atak dönemlerinde ev savaş alanı gibiydi ama ertesi gün aynı çocuk sarılıp gülünce insanın içi yumuşuyor. Küçük bir duş, sıcak bir çay ya da 10 dakika sessizlik bile yeniden toparlıyor. Bugün sadece hayatta kalmak bile annelikte kocaman bir başarı 🙂

Benim oğlum 2 yaşındayken öyle günler oluyordu ki akşam olunca ev değil sanki savaş alanı 😅 O zaman şunu hatırlatıyordum kendime: Bugün mükemmel anne olmam gerekmiyor, sadece “orada” olmam yetiyor. Bir de 5 dakika bile olsa yüzümü yıkayıp saçımı toplamak bile ruhumu toparlıyordu. Yarın aynı anne ama daha az yorgun bir kalple uyanıyoruz, bugün de geçti say.

Benim kızımın kolik döneminde bazı akşamlar banyoya girip 2 dakika su sesini dinleyip reset atıyordum; kimseye zarar gelmiyor ya, o kısacık mola bile yetiyordu. O gün ev dağınıksa, yemek basitse, ekran süresi uzadıysa kendimi acımasızca yargılamamayı öğrendim. Çocuklar bizim “mükemmel” halimizi değil, yanlarında kalışımızı hatırlıyor; bugün sadece ayakta kaldıysan bile büyük iş yaptın 🌿

Benim oğlumun diş çıkarma döneminde bazı günler “ben bu işi beceremiyorum” diye içimden geçtiği çok oldu. Sonra doktorumuzun dediği gibi kendime şunu hatırlattım: Bebeklerin en çok ihtiyacı olan şey kusursuz planlar değil, sakin bir kucak. Evi toplamadıysan da, yemek basit olduysa da, bugün hayatta kaldıysanız bu bile başarı. Yarın yeniden denersin, bugün sadece yükü biraz hafifletmeye çalış 🤍

Benim kızım 7 aylıkken uykusuzluktan ağlamaklı olduğum bir gün, “Bugün sadece hayatta kalma günü” diye kendime izin vermiştim; ev dağınık kaldı, yemek sandviç oldu ama kimseye bir şey olmadı 🙂 O akşam 5 dakikalığına balkona çıkıp hava aldım, omuzlarımın indiğini hissettim. Bazen iyi annelik, her şeyi yapmak değil; kendini de kucağına alabilmek.

Benim ikizler 1 yaşına yaklaşırken bir gün öyle tükendim ki, çamaşır sepetini kapatıp “yarınki ben halleder” dedim ve sadece ışıkları kısıp sakin bir müzik açtım. O gün anladım ki evin düzeni bozulunca kimse bozulmuyor, ama anne dağılınca her şey daha zor oluyor. Kendine küçük bir “yumuşak iniş” alanı aç; yüzünü yıkamak, saçını toparlamak, bir bardak su içmek bile toparlıyor. Bugün zor geçtiyse, bu senin kötü anne olduğun anlamına gelmiyor, sadece insansın 🙂