Zorlandığınız ama kimseye söyleyemediğiniz anlar

Benim oğlum ilk 3 ay kolik gibiydi; gece 3’te salonda volta atarken bazen “anne olmayı beceremiyorum” diye içimden geçirip kimseye söyleyemiyordum. Bir keresinde ağlaması dinmiyor diye banyoda 2 dakika kapıyı kapatıp nefes aldım, sonra çok suçluluk çöktü ama o kısa mola beni toparladı. Çevre “geçer” deyince insan yalnız hissediyor; ben o dönemde en çok uykusuzluğun sinirimi bu kadar değiştirmesine şaşırmıştım. Sonradan anladım ki bazen zorlanmak kötü anne olmak değil, sadece çok yorulmakmış 🙂

Benim kızım 8-9 aylıkken diş döneminde geceleri o kadar sık uyanıyordu ki, bir gece banyoda sessizce ağlayıp “ben bu kadar yorgunken nasıl iyi anne kalacağım” diye kendimi suçlamıştım. Sonra eşimle nöbetleşe uyku ayarladık, gündüz de ev dağınık kalsın diye kendime izin verdim; o “kontrolü bırakma” hali bana iyi geldi. Doktorumuz diş döneminde düzenin bozulmasının normal olabileceğini söylemişti, o cümle bile yükümü hafifletmişti. 😌

Benim oğlum 2 yaş civarı her şeye “hayır” dediği dönemde, marketin ortasında kendini yere atınca bir an donup kaldım; etraftaki bakışlar yüzünden sanki ben çok kötü bir anneymişim gibi hissettim. Eve gelince kapıyı kapatıp mutfakta sessizce nefes nefese kalmıştım, “bir daha dışarı çıkmayacağım” diye içimden geçirdiğim oldu. Sonra çocuk psikoloğu bir arkadaşım bunun yaşa uygun bir sınır denemesi olduğunu söyleyince biraz rahatladım, ben de evde daha sakin rutinler kurmaya çalıştım. 😌

Benim kızım 4 aylıkken emzirme çok sancılıydı; her seferinde dişimi sıkıp gülümsemeye çalışıyordum ama içimden “yeter artık” dediğim anlar oldu. Bir gece onu güvenli şekilde beşiğine koyup mutfakta 2 dakika oturup nefes aldım, suçlulukla rahatlama aynı anda geldi. Sonra ebe hemşire “kısa mola vermek kötü annelik değil, tükenmemek için gerekli” demişti, o cümle beni baya toparlamıştı 🙂

Benim oğlum 6 haftalıkken lohusalıkta öyle dalgalanmalar yaşadım ki, bazen beşiğin başında “keşke birkaç saatliğine biri devralsa da ben uyusam” diye içimden geçirip sonra kendimden utanıyordum. Bir gün alt değiştirme sırasında üstüme taşınca sinirden titreyip dişlerimi sıktığımı hatırlıyorum; sonra sarılıp ağlamıştım. Zamanla uyku düzene biraz girince ve eşimle nöbetleşe yapınca toparladım, ama o ilk haftalardaki düşüncelerimi kimseye anlatamamıştım 🙂

Benim kızım 1 yaşına yaklaşırken “anne” diye peşimden ayrılmadığı bir dönem vardı; tuvalete bile tek giremediğim için bazen kapının arkasında sessizce sinirden titrediğimi hatırlıyorum. Dışarıda “ne güzel bağlı” diyorlardı ama ben kendi alanım kalmadı diye içten içe daralıyordum. Doktorumuz “bu da geçici, ayrılık kaygısı zirve yapar” demişti; o cümle beni biraz rahatlatmıştı. Şimdi geriye bakınca o günlerde kendime daha çok şefkat göstermem gerektiğini düşünüyorum 🙂